Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ανακοίνωση Πολιτικού Συμβουλίου για τις προσεχείς Εθνικές Εκλογές

18 Ιανουαρίου 2015
Στις 25 Ιανουαρίου διεξάγονται στη χώρα οι Εθνικές Εκλογές και πραγματοποιούνται σε μια πολιτική, κοινωνική και οικονομική περίοδο που η χώρα και οι πολίτες διέρχονται μεγάλη δοκιμασία. και σε μια κοινωνική κατάσταση όπου η πλειοψηφία των πολιτών αναζητά και προσδοκά λύση στο πρόβλημα της χώρας και έξοδο από την κρίση. Ταυτόχρονα,  μέσα σε συνθήκες δυσπιστίας, κρίσης αντιπροσώπευσης και πολιτικής απαξίας έναντι των υπεύθυνων. Έκφραση και αντανάκλαση όλων αυτών αποτελεί και η αναντιστοιχία ιδεολογικών και κομματικών ταυτοτήτων σε σχέση με το εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα. Η Ελλάδα αποτελεί το επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος καθώς οι εκλογές δεν αφορούν μόνο το ελληνικό ζήτημα, αφορούν την κρίση στην Ευρωζώνη, αφορούν τη διεθνή κρίση. Οι δυνάμεις που οδήγησαν την κρίση σε πλήρη αποτυχία τόσο στην Ε.Ε. όσο και στη χώρα, αποτελούν μέρος του προβλήματος και ο ελληνικός λαός θα τους οδηγήσει σε ήττα, δρομολογώντας προοδευτικές εξελίξεις και με τη ψήφο του.
Η προσπάθεια μας την τελευταία 5ετία από κοινού με άλλες προοδευτικές δυνάμεις ενάντια στην καταστροφική ένταξη στο ΔΝΤ και στα νεοφιλελεύθερα μνημόνια, αποσκοπούσαν και στη συγκρότηση μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, ως πρώτο και καθοριστικό όρο για μια νέα προοπτική, για αλλαγή στην Πολιτική, στην Οικονομία, στην Κοινωνία.
Στη βάση αυτής της πλειοψηφίας, είναι προφανής η τάση του εκλογικού σώματος προς προοδευτική κατεύθυνση και το καθαρό προβάδισμα του Σύριζα ως πρώτου κόμματος. Η εναλλαγή των πολιτικών κομμάτων στη διακυβέρνηση της χώρας συνιστά δημοκρατικό δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο.
Το κεντρικά ζητήματα της εκλογικής αναμέτρησης  είναι πρώτον, αν θα συνεχιστεί η λιτότητα και ο περιορισμός των κοινωνικών δαπανών  που υποβάθμισαν σημαντικά το βιοτικό επίπεδο της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών. Δεύτερον, αν θα περιοριστεί το κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και η περικοπή του για να  οργανώσουμε την πραγματική Οικονομία και την ανάπτυξη. Και τρίτον, η αντιστροφή της άνισης διανομής του ΑΕΠ της χώρας και ο περιορισμός της συσσώρευσης πλούτου στα χέρια των ολίγων, που υπονομεύουν την ισόρροπη, κοινωνικά δίκαιη και οικονομικά βιώσιμη ανάπτυξη αλλά και την ίδια την Δημοκρατία. Η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας και η άνιση κατανομή του πλούτου αποτελούν το υπόβαθρο των προηγούμενων συνεπειών από τις ακροδεξιές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της δημοσιονομικής βίας, της ύφεσης, της λιτότητας και της φτώχειας.


Η εκλογική αυτή αναμέτρηση αποτελεί μια αναμέτρηση ανάμεσα στην Πολιτική και στις αγορές. Ανάμεσα στο Νεοφιλελευθερισμό και στην Προοδευτική πολιτική με Δικαιοσύνη. Ανάμεσα στην πραγματική Οικονομία και το χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Αυτές τις επιλογές τις υπηρέτησαν πιστά οι Γ. Παπανδρέου, Β. Βενιζέλος και Α. Σαμαράς με τις πολιτικές που ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν την τελευταία 5ετία. Όπως γλαφυρά έγραψε και ο ποιητής Κ. Καβάφης, «Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο…».
Άσκησαν πολιτικές που αποτελούν βίωμα για κάθε ελληνική οικογένεια και οδήγησαν στην οικονομική και κοινωνική διάλυση, σε δημοκρατική οπισθοδρόμηση, σε πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών, σε φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες και σε κατάλυση της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας έναντι των άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Οι πολιτικές αυτές δυνάμεις αποτελούν μέρος του προβλήματος και ο ελληνικός λαός θα τους οδηγήσει με τη ψήφο του σε ήττα.
Βασική τους επιδίωξη είναι η συνέχιση της μνημονιακής στρατηγικής με νέο περιτύλιγμα περί «μεταμνημονιακής εποχής» σε σύμπραξη και με νέους συμμάχους και εγκάθετα πολιτικά μορφώματα και δορυφορικά σχήματα που προωθεί η διαπλοκή και το διεθνές οικονομικό σύστημα.
Η πόλωση στην παρούσα αναμέτρηση αποτελεί αρνητικό παράγοντα στην παρούσα αναμέτρηση. Ο πολιτικός διάλογος έχει υποβαθμιστεί, τις δημόσιες συζητήσεις τις οργάνωσε το μιντιακό σύστημα από θέση ισχύος και από την πλευρά των δυνάμεων που αποτελούν μέρος του προβλήματος και όχι από μέρους των δυνάμεων που αποτελούν τη λύση και τη διέξοδο. Η προώθηση του νέου δικομματισμού είναι ένα από τα αποτελέσματα.
Με αυτά τα δεδομένα αποφασίσαμε να μη συμμετάσχουμε στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση. Ιδιαίτερα, ύστερα και από την απόφαση της Κυβέρνησης να αποκλείσει από το δημόσιο διάλογο  τα κόμματα που δεν είχαν εκπροσώπηση στην προηγούμενη Βουλή.
Ωστόσο, ως Σοσιαλιστικό Κόμμα συνεχίζουμε, συμμετέχουμε στην προεκλογική εκστρατεία  και στους αγώνες μετά τις εκλογές που θα είναι ουσιώδεις και αποφασιστικοί. Μετά την εκλογική ετυμηγορία, χρειαζόμαστε την ευρύτερη δυνατή συμπαράταξη του λαού και της νεολαίας. Επιδίωξη μας είναι να δράσουμε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας και της ανασυγκρότησης μιας Ελλάδας παραγωγικής, δίκαιης και δημοκρατικής, για να προωθήσουμε λύσεις και προοδευτικές επιλογές τόσο μέσα στη χώρα όσο και στην Ευρωζώνη συνολικά, που κυριαρχείται από αγοραίες και νεοφιλελεύθερες πολιτικές ηγεσίες που οδήγησαν στην περαιτέρω όξυνση της κρίσης στην Ε.Ε., υποσκάπτοντας πρωτίστως, τις κοινωνίες του Νότου αλλά και την προοπτική της Ευρωζώνης και το δημοκρατικό υπόβαθρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνολικά. Για δέκα σχεδόν χρόνια,  ηγεσίες κατώτερες των εξελίξεων στην Ευρωζώνη  διαχειρίζονται μόνο κρίσεις ως «πυροσβέστες».
Η  Ευρωζώνη της γερμανικής  Ευρώπης  είναι ουραγός, έχει υποστεί καθίζηση και συρρίκνωση στο διεθνή ανταγωνισμό και χάνει  έδαφος στον παγκόσμιο  γίγνεσθαι, έχοντας απολέσει την ισχύ του και το ευρώ ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Η ύφεση, η λιτότητα, η στασιμότητα επενδύσεων, η  ανεργία, οι πρωτοφανείς ανισότητες και  η άνοδος της ακροδεξιάς είναι τα θλιβερά επιτεύγματα  της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Είναι η Ευρωζώνη των  ανύπαρκτων πολιτικών ηγεσιών του  «βλέποντας και  κάνοντας», χωρίς προοπτική για την οικονομική ανάκαμψη και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης των ευρωπαϊκών λαών.
Στις προσεχείς εκλογές καλούμε κάθε Δημοκράτη και Προοδευτικό πολίτη να στηρίξει έμπρακτα με τη ψήφο του προοδευτικά ψηφοδέλτια για να οδηγήσουμε σε ήττα αυτή την καταστροφική για τη χώρα και τον ελληνικό λαό, πολιτική και να οδηγήσει στην αντιπολίτευση τις πολιτικές δυνάμεις που την εφάρμοσαν.
Η επόμενη μέρα εκ μέρους μας θα αποτελεί στάση και θέση συμπόρευσης και κριτικής στήριξης με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια από τις δυνάμεις της συντήρησης μέσα και έξω από τη χώρα. Με τη ψήφο μας θα επισφραγίσουμε τη δυνατότητα για μια νέα πορεία του τόπου αλλά στην επόμενη περίοδο θα κριθεί η υλοποίηση μιας πολιτικής που θα συμβάλλει στην έξοδο της Ελλάδας αλλά και της Ευρωζώνης συνολικά από την αποτυχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.
Είναι απαραίτητο να επισημάνουμε ότι  το πρωτεύον θέμα την επόμενη των εκλογών είναι ο σχηματισμός Κυβέρνησης. Χωρίς σχηματισμό Κυβέρνησης δεν μπορεί η χώρα να εισέλθει στο δεύτερο, που θα αφορά πλέον στην έναρξη άσκησης κυβερνητικής πολιτικής. Το εκλογικό σώμα θα κρίνει σχετικά με το ζήτημα είτε της αυτοδύναμης κυβέρνησης είτε των κυβερνήσεων συνεργασίας.
Ως δημοκρατική και προοδευτική δύναμη, καλούμε κάθε έντιμο και δημοκράτη πολίτη να καταψηφίσει με τρόπο σαφή, τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις. Η καθημαγμένη Ελλάδα δε χρειάζεται ως εγγυητές όσους την οδήγησαν σε αυτή τη δυσμενή θέση, που είναι χειρότερη από οποιαδήποτε περίοδο μετά το 1974. Αρκετά «έσωσαν» τη χώρα οι μνημονιακοί, επίδοξοι «ρυθμιστές». Το εθνικό ζήτημα συνίσταται σε δύο πυλώνες: στην παραγωγική ανασυγκρότηση σε συμμαχία με το παραγωγικό κεφάλαιο και τη δημιουργική καινοτομία, τις επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων εργασίας καθώς και την κοινωνική ανασύνταξη από τα ερείπια που άφησαν οι «σωτήρες» και οι «εγγυητές».
Οι δυνάμεις της συντήρησης και οι μεταμορφωμένοι μνημονιακοί, υπόλογοι και ανίκανοι να αναλάβουν τις πολιτικές τους ευθύνες, επειδή δεν μπορούν να ανακόψουν την πολιτική αλλαγή σε αντί-νεοφιλελεύθερη και αντιμνημονιακή κατεύθυνση, επιδιώκουν σε αγαστή συνεργασία με παρασιτικά οικονομικά συμφέροντα να μην προκύψει από τις κάλπες μια σαφής κατεύθυνση που θα οδηγεί την προσπάθεια για τη προοδευτική έξοδο από τη κρίση.
Ο «μνημονιακός συνασπισμός» θέλει να αποτρέψει μια σαφή πολιτική λύση καθώς δεν πρόκειται μόνο για το πολιτικό τέλος των εν λόγω πολιτικών πρωταγωνιστών της ένταξης στο ΔΝΤ και μνημόνια της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας αλλά και για την απαράδεκτη και συνεχιζόμενη υπεράσπιση από μέρους τους, μιας αδιέξοδης και αποτυχημένης πολιτικής.

Οι προσεχείς Εθνικές Εκλογές θα αποτελέσουν την αφετηρία για πολιτικές εξελίξεις που θα απαλλάξουν τη χώρα από τις δυνάμεις του μνημονιακού και νεοφιλελεύθερου συνασπισμού και αυτή θα είναι νίκη των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση, των ανέργων, όλων των πολιτών που απώλεσαν εισοδήματα και δικαιώματα και ήττα της στρατηγικής του φόβου, της κινδυνολογίας και των κερδοσκόπων.

Στην αποτροπή ευόδωσης αυτής της επιδίωξης, παρά τις προσπάθειες του προοδευτικού κινήματος δε βοηθούν τακτικισμοί που δημιουργούν ερωτηματικά και αναξιοπιστία ούτε και αλληλοσυγκρουόμενες και ανεπεξέργαστες πολιτικές θέσεις για κρίσιμα ζητήματα που προκαλούν σύγχυση στους πολίτες. Η χώρα χρειάζεται σαφείς απαντήσεις και συμφωνημένες λύσεις έναντι των δανειστών για να γυρίσει σελίδα.

Η χώρα μας χρειάζεται μια δημοκρατική, προοδευτική διακυβέρνηση που θα οδηγήσει στην ανάκτηση της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας στην Ε.Ε.  Η θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και λόγω της κρίσιμης γεωπολιτικής της θέσης, απορρέει και από το αμοιβαίο συμφέρον των Κρατών-Μελών της Ε.Ε. το οποίο κατέλυσαν. Η Ε.Ε. αποτελεί στρατηγική επιλογή της χώρας και στηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Μια δημοκρατική, προοδευτική διακυβέρνηση που θα συμβάλλει αποφασιστικά στο να απαλλαγεί η χώρα και η Ε.Ε. από το Δ.Ν.Τ. και την νεοφιλελεύθερη επικυριαρχία, προκειμένου:
Η χώρα στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης για την εξέλιξη του χρέους και της περαιτέρω πίστωσης να επιδιώξει μια συνολική επανατοποθέτηση της αποτυχημένης στρατηγικής της λιτότητας και της ύφεσης έναντι και των οργάνων της Ε.Ε. και της ΕΚΤ και μια έμπρακτη αναγνώριση από μέρους όλων ότι η βοήθεια μέχρι τώρα ήταν ουσιαστικά μια διαδικασία «διάσωσης» των χρεοκοπημένων ευρωπαϊκών τραπεζών.
Να καταστήσει το δημόσιο χρέος βιώσιμο, που πλέον κατά τα 2/3 βρίσκεται σε δημόσιους οργανισμούς των εταίρων μας στην Ευρωζώνη. Η ουσιαστική αντιμετώπιση του είναι αναγκαία για την ελάφρυνση των βαρών του προϋπολογισμού της χώρας προκειμένου να προωθηθούν αναπτυξιακές πολιτικές και ενίσχυσης της ζήτησης. Στο ζήτημα του δημοσίου χρέους θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις που θα αφορούν την περαιτέρω μείωση των επιτοκίων, την επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων σε συνδυασμό με ρήτρα ανάπτυξης καθώς και μια περίοδο χάριτος στην αποπληρωμή των δανείων.
Να συντάξει ένα νέο εθνικό πρόγραμμα με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας με επενδύσεις και θέσεις εργασίας και να διεκδικήσει  ένα έκτακτο πρόγραμμα χρηματοδότησης αναπτυξιακών δράσεων κατά κλάδο και περιφέρεια, με συμμετοχή και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.
Όσον αφορά τα δημοσιονομικά προγράμματα, η επιδίωξη πρέπει να είναι η από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή οργάνωση τους, στα πλαίσια του δικαιώματος της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας και των αμοιβαίων συμφερόντων των Κρατών-Μελών
Να αναλάβει πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες για την επανάκτηση δικαιωμάτων των δυνάμεων της εργασίας και της παραγωγής και τη δίκαιη συμμετοχή τόσο για την έξοδο από τη κρίση όσο και για την αναδιανομή του ΑΕΠ της χώρας.
 και όσον αφορά στην Ε.Ε., να  επιδιώξει τη θεσμοθέτηση:
του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου,
Ευρωπαϊκή διάσκεψη για το σύνολο του ευρωπαϊκού χρέους και αμοιβαιοποίησης του,
εισαγωγής του θεσμού των ευρωομολόγων και
μιας κοινά αποδεκτής δημοσιονομικής  πολιτικής με βάση τις πραγματικές δυνατότητες των χωρών-μελών της Ε.Ε. και με αντίστοιχες μεταβιβάσεις από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές.
Να συμβάλλει από κοινού με άλλες Κυβερνήσεις στην Ε.Ε. στην προώθηση για συνολική λύση της ευρωπαϊκής κρίσης.
Τώρα έχουμε εμείς την ευθύνη. Δική μας είναι η απόφαση. Θα επιλέξουμε με βάση τα συμφέροντα της χώρας μας και του ελληνικού λαού και όχι με τα συμφέροντα των κερδοσκόπων, των τραπεζιτών, της διαπλοκής και της ευρωπαϊκής και εγχώριας ολιγαρχίας.
Τίποτε δεν είναι αναλλοίωτο και αμετάβλητο.  Άνθρωποι αλλάζουν αποφάσεις ανθρώπων.
Η χώρα μας χρειάζεται μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία.
Έχουμε τη δυνατότητα ως λαός και ως χώρα να βαδίσουμε σε μια δημοκρατική και προοδευτική λύση, με σχέδιο και προοπτική.
Αφήνουμε στην άκρη την απάθεια. Όχι στο Λευκό και στο Άκυρο. Συμμετέχουμε με τη ψήφο μας και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.
Από την ψήφο όλων μας, εξαρτάται η πορεία της χώρας που μπορεί να καταστεί καταλύτης μιας ευρύτερων προοδευτικών εξελίξεων στην Ε.Ε.

Ως πολίτες, έχουμε το λόγο.


 Μένανδρου 54, 7ος όροφος, Αθήνα
Τηλ. Επ. 2105274641 2105247594
Email: socialistparty.gr@gmail.com
Site: www.socialistparty.gr



Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Ανακοίνωση Πολιτικού Συμβουλίου σχετικά με την παρούσα πολιτική συγκυρία.

  • Ενώ είναι σε εξέλιξη η 5ετής οικονομική κηδεμονία με τις γνωστές βλαπτικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία στη χώρα, ωμή είναι πλέον η επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας για την πολιτική ποδηγέτηση των εξελίξεων.
  • Το κεντρικό ζήτημα για τη χώρα δεν είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά η διαμόρφωση ουσιωδών προϋποθέσεων για την έξοδο από την κρίση. Σκοπιμότητες της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας και κομματικούς υπολογισμούς για την Κυβέρνηση και για την Αντιπολίτευση εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί η αναγωγή της ως καθοριστικό ζήτημα, στο δημόσιο βίο. Προφανώς, αυτό που κρίνεται είναι το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα που δεν μπορεί να συγκαλυφθεί από τους τακτικισμούς για την εκλογή ή όχι ΠτΔ.
  • Η επιδίωξη για την άμεση ανάληψη της διακυβέρνησης αποτελεί το μέσο. Η έξοδος της χώρας από την κρίση με δημοκρατικό και προοδευτικό προσανατολισμό που θα διαρκέσει μεγάλο διάστημα, αποτελεί τον σκοπό.
  • Δύο στρατηγικές για τον οδικό χάρτη εξόδου της χώρας από την κρίση: Η νεοφιλελεύθερη που προωθεί τη συνέχιση της στρατηγικής της λιτότητας με διορθωτικές ενέργειες, όμως, ενσωματωμένες στη γνωστή επιδίωξη για τη μετατροπή της χώρας σε μια ειδική ζώνη οικονομικής και κοινωνικής υποτίμησης. Για ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα και μιας αντίστοιχης διακυβέρνησης της χώρας σε μια δήθεν «μεταμνημονιακή εποχή». Η προοδευτική, με ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση με βάση τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, για ένα εφαρμόσιμο πολιτικό σχέδιο με συνοχή και με σαφείς θέσεις. Που απαντά στο «με ποιους» και στο «πώς» και που δημιουργεί τη βεβαιότητα στην κοινωνία για μια δημοκρατική και προοδευτική διακυβέρνηση. Για να αποτελέσει η επόμενη μέρα τη βάση της ανασύνταξης της οικονομίας και της κοινωνίας και της ανάκτησης της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας με αντίστοιχες διαπραγματεύσεις και συμφωνίες.
Στο δημόσιο βίο της χώρας, επιδίωξη ορισμένων οικονομικών κύκλων, πολιτικών δυνάμεων του μνημονιακού μπλοκ αλλά και ορισμένων κύκλων της αντιπολίτευσης είναι να κυριαρχούν έντονα φαινόμενα κατάπτωσης, εκφυλισμού, αστάθειας και πόλωσης. Είναι και αυτά μεταξύ άλλων, αποτελέσματα της πολιτικής ποδηγέτησης και της επέμβασης στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα του τόπου, από Κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς που καταπατούν διεθνείς συνθήκες, πέρα από κάθε πλαίσιο ευρωπαϊκών αρχών και αξιών, προκειμένου να προωθήσουν συμφέροντα έξω από αρχές αμοιβαιότητας και συνεργασίας.

Η απαίτηση αυτών των δικτύων ήταν η επίσπευση από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και της ενδεχόμενης πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Αποτελεί προφανή ανάμιξη στη λειτουργία και τους θεσμούς της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνο προς το κυβερνητικό μπλοκ οι επεμβάσεις αυτές, αλλά περιλαμβάνουν και πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης.

Μετά την κατάλυση της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας έναντι των άλλων χωρών της Ευρωζώνης, που επέφεραν οι Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και τη συνακόλουθη οικονομική επιτροπεία, έχει  επιβληθεί με την Κυβέρνηση Α. Σαμαρά- Β. Βενιζέλου, η κατάλυση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και ιδιαίτερα, ως προς τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, από δυνάμεις πολιτικών και οικονομικών κύκλων που απαιτούν εκβιαστικά την περαιτέρω υποτίμηση της χώρας, ως δανειστές.

Οι πρωτοφανείς αυτές ενέργειες εκβιασμών και πιέσεων εκφράζουν το αδιέξοδο της αποτυχημένης στρατηγικής της δημοσιονομικής λιτότητας στην Ευρωζώνη, που περιλαμβάνει όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Βέλγιο.

Η κρίση, οι εκβιασμοί και οι πιέσεις αφορούν σε ευρύτερες διενέξεις οικονομικών συμφερόντων, όπως των αγορών και του Δ.Ν.Τ. καθώς και Κυβερνήσεων. Αφορούν στη διένεξη των Η.Π.Α. έναντι της Ευρωζώνης και την εναντίωση τους στην ακολουθούμενη στρατηγική της λιτότητας καθώς και στις διαφωνίες για την αντιμετώπιση των δημόσιων χρεών χωρών της Ευρωζώνης αναφορικά με τη διαγραφή ή αναδιάρθρωση ή επιμήκυνση τους, όπως επίσης, και για την επίσπευση της Συμφωνίας Η.Π.Α.-Ευρωζώνης για την Διατλαντική Εμπορική Ένωση με την οποία θα διακινείται το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εντός της Ευρωζώνης, η αντιπαράθεση Κυβερνήσεων κρατών-μελών με την Κυβέρνηση του Βερολίνου αφορά την ποσοτική χαλάρωση και την αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ.

Γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις περιελάμβαναν και πιέσεις προς την Ε.Ε. για μια περαιτέρω επιθετική στάση κατά της Ρωσίας σε συνδυασμό με τις επιδιώξεις των αγορών για τη σημαντική πτώση της τιμής του πετρελαίου με στόχο τη ρωσική οικονομία καθώς και άλλων από τις αναδυόμενες οικονομίες των χωρών των BRICS.

Κύριο γνώρισμα στο δυτικό ημισφαίριο σε πολιτικό και κρατικό επίπεδο, αποτελεί η ανυπαρξία πολιτικών ηγεσιών, ο εξανδραποδισμός κυβερνήσεων και η υποταγή πολιτικών δυνάμεων στη διαρκή επέλαση των αγορών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των αγορών ενέργειας.

Η μεθοδευμένη μεγέθυνση και επιθετική στάση έναντι της Ελλάδας, ως χώρας πειραματόζωο, οδηγεί ορισμένες πολιτικές δυνάμεις και την Κυβέρνηση σε λογικές αποπροσανατολισμού από τα κυρίαρχα προβλήματα που πρώτο και βασικό είναι ένα σχέδιο που θα συγκεντρώσει την πλειοψηφία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την έξοδο από την κρίση. Γιατί η επιδίωξη για την άμεση ανάληψη της διακυβέρνησης αποτελεί το μέσο. Η έξοδος της χώρας από την κρίση που θα διαρκέσει μεγάλο διάστημα, αποτελεί τον σκοπό.

Για την έξοδο της χώρας από την κρίση το κεντρικό ζήτημα δεν είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, γύρω από το οποίο έχει στηθεί ένα σκηνικό πόλωσης, αναμέτρησης, διλημμάτων, κινδυνολογίας, εκβιασμών και απειλών που είναι αδιανόητο να συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα εκπρόσωποι προοδευτικών δυνάμεων. Η προαναγγελία μεθόδων του υπόκοσμου, ο δηλητηριασμός του δημόσιου βίου και των πολιτών με μεγαλοστομίες περί εξαγορασμένης ψήφου βουλευτών δεν είχε ποτέ σχέση με τη δημόσια δράση και λόγο των προοδευτικών δυνάμεων τόσο σε επίπεδο αξιών όσο και για το ποια είναι τα ουσιώδη στις διενέξεις με τις συντηρητικές δυνάμεις από την πλευρά του προοδευτικού κινήματος.

Να υπενθυμίσουμε ότι ήμαστε οι πρώτοι που υποστηρίξαμε ότι το κυρίαρχο θέμα δεν ήταν η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας που ορισμένοι το ανήγαγαν στη «μάχη των μαχών» για προφανείς σκοπούς, αλλά ότι η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά πιο δυσμενή θέση, πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά σε σχέση με το 2009, καθώς δεν παράγει, δε φορολογεί, το χρέος δεν είναι βιώσιμο, όπως και το ασφαλιστικό σύστημα, ενώ δεδομένο είναι ότι και οι μελλοντικές προοδευτικές κυβερνήσεις θα συνεχίσουν το δανεισμό επομένως, σημασία έχει με ποιους όρους και για ποιες ανάγκες.

Οι κομματικές στρατηγικές ορισμένων δυνάμεων με μειοψηφικές πολιτικές πόλωσης, συσπειρώσεων-αντί-συσπειρώσεων και αντιπαραθέσεων έξω από την ουσία των θεμάτων και των συμφερόντων που εξυπηρετεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική των συντηρητικών δυνάμεων, είναι σε αντίθεση με τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας που πρέπει να εκπροσωπούν οι προοδευτικές δυνάμεις.

Οι προοδευτικές αξίες και αρχές ασκούνται έμπρακτα.

Ο αποπροσανατολισμός εδραιώνει τη συντηρητική πολιτική, εντείνοντας εντέλει την αναδίπλωση των πολιτών σε συντηρητικές και αντιπολιτικές επιλογές σε μία λογική  πλήρους πολιτικής απαξίωσης και κοινωνικής διάλυσης που δε συντελούν σε πολιτική νίκης μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, με προοπτική για την προοδευτική εξέλιξη της χώρα. Οι τακτικές του «σκοπού που αγιάζει τα μέσα» δεν αφορούν τις προοδευτικές δυνάμεις, όταν τα μέσα δεν είναι ανάλογα του σκοπού. Η χώρα και η ελληνική κοινωνία χρειάζονται θετικές εξελίξεις προς προοδευτική κατεύθυνση.

Ασφαλώς, οι εκλογές και η εναλλαγή των κομμάτων στην Κυβέρνηση αποτελούν βασικά στοιχεία λειτουργίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Εκλογές, όμως που θα δίνουν τη δυνατότητα στους πολίτες να κρίνουν προγράμματα, κατευθύνσεις και δυνατότητες.

Με την πιθανή προκήρυξη πρόωρων εκλογών, η χώρα θα εισέλθει σε μια νέα περίοδο με την κρίση να είναι σε εξέλιξη. Για κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό πολίτη είναι αυτονόητο ότι πρέπει να αποκρούσει τη χειραγώγηση, την καταδημαγώγηση και αυτό αφορά τόσο τις συντηρητικές όσο και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις. Οι επιλογές του εκλογικού σώματος θα καθορίσουν τη συγκρότηση της Κυβέρνησης και τις διαφορετικές στρατηγικές για τον οδικό χάρτη με βάση τον οποίο θα συμβάλλουμε στην έξοδο της χώρας από την κρίση.


Επιβεβαιώνουμε για μια ακόμη φορά την πάγια θέση μας για το ότι θα πρέπει να οδηγηθούν σε ήττα οι καταστροφικές επιλογές του Δ.Ν.Τ. και των μνημονίων καθώς και οι πολιτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ που πρωτοστάτησαν στην επιλογή, τη στήριξη και εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Καθώς και τα συμμαχικά και δορυφορικά τους σχήματα που προωθεί η διαπλοκή και το διεθνές οικονομικό σύστημα.

Για να αποτελέσει η επόμενη μέρα τη βάση της ανασύνταξης της οικονομίας και της κοινωνίας και της ανάκτησης της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας με αντίστοιχες διαπραγματεύσεις και συμφωνίες.

Ο ελληνικός λαός είναι σε μεγάλη αγωνία για το αύριο και αναζητεί μια κοινωνικά και οικονομικά βιώσιμη έξοδο από την κρίση καθώς η πλειοψηφία των πολιτών διαβιεί υπό δυσχερείς συνθήκες.

Το  διεθνές και ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε σύμπραξη με το Δ.Ν.Τ. και Κυβερνήσεις του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων, την προηγούμενη περίοδο επέβαλαν το καθεστώς εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα αλλά και σε μια σειρά από χώρες της Ε.Ε., η επιχειρηματική τάξη πέτυχε μείωση αμοιβών και μισθών και προωθήθηκε σε βάρος χωρών η «δορυφοροποίηση» τους και η πρακτική της «αποικίας χρέους».

Βασική τους επιδίωξη πλέον είναι η συνέχιση της στρατηγικής της λιτότητας στην Ε.Ε. ενώ παράλληλα θα προβαίνουν σε διορθωτικές ενέργειες, όμως,  ενσωματωμένες στα συμφέροντα τους. Στο πλαίσιο της νέο-αποικιακής πολιτικής τους, ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, αποσκοπούν στη μετατροπή της χώρας σε μια ειδική ζώνη οικονομικής και κοινωνικής υποτίμησης, με παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας, με φτωχοποιημένο το ανθρώπινο δυναμικό, με εκποίηση του δημόσιου πλούτου και πλήρη εμπορευματοποίηση δημοσίων αγαθών και τομέων κοινής ωφέλειας.

Η κρίση επιδιώκουν να γίνει δρόμος όπου η χώρα μας αλλά και η Ε.Ε. συνολικά, θα βαδίσουμε για πολλά χρόνια.

Το κεντρικό ζήτημα επομένως, για τη χώρα είναι η στρατηγική του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου με περαιτέρω επιλογές που μπορεί να αμβλύνουν αλλά δεν θα αναιρούν την ουσία της εν λόγω στρατηγικής.

 Η Δημοκρατία, η ισοτιμία και η κυριαρχία της χώρας έχουν υπονομευθεί και καταστρατηγηθεί ενώ οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ε.Ε. σε συνδυασμό με το αδιέξοδο της αποτυχημένης στρατηγικής του μονόδρομου με τον αποπληθωρισμό, την ύφεση, την ανεργία και τη φτώχεια, λειτουργούν πλέον διαλυτικά για την Οικονομία και τις επιχειρήσεις στην Ε.Ε. με τους ρυθμούς ανάπτυξης να βρίσκονται σε μηδενικό επίπεδο.

Η αποτυχία αυτή οδηγεί σε μια διελκυστίνδα διαμόρφωσης όρων ενός νέο-συντηρητισμού με αντίστοιχες πολιτικές συνεργασίες απολογητών των μνημονιακών πολιτικών, για ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα και μιας αντίστοιχης διακυβέρνησης της χώρας σε μια δήθεν «μεταμνημονιακή εποχή». 

Η συντηρητική στρατηγική που εμφανίζεται να προωθεί την έξοδο από την κρίση σε συνεργασία με τις δυνάμεις της διαπλοκής, επιδιώκει τη διασφάλιση και τη διαιώνιση των πολιτικών δυνάμεων που διέλυσαν τη χώρα καθώς και τα δορυφορικά σχήματα που προωθούν τα συμφέροντα που επικράτησαν και στην επόμενη περίοδο στη χώρα. Οδηγώντας έτσι, σε έναν μακροχρόνιο αγώνα την πλειοψηφία του ελληνικού λαού για να διεκδικήσει δικαιώματα, δυνατότητες και προοπτική.

Οι ενέργειες αυτές δεν αφορούν τους δημοκρατικούς και προοδευτικούς πολίτες.

Το κεντρικό ζήτημα για τη χώρα και τους πολίτες είναι η έξοδος από την κρίση με δημοκρατικό και προοδευτικό προσανατολισμό, η παραγωγική ανασυγκρότηση και η οικονομική και κοινωνική ανασύνταξη του τόπου γιατί και η όποια ρύθμιση του χρέους, δε θα συνεπάγεται για τη χώρα ότι θα πάψει να είναι αναγκασμένη να προβαίνει σε δανεισμό είτε από τις αγορές είτε από την Ε.Ε για μια μακρά περίοδο.

Σημασία έχει ποιες πολιτικές προϋποθέσεις, ποιους όρους και ποια συμφέροντα θα αφορούν αυτές οι επιλογές.

Η χώρα, επομένως χρειάζεται δημοκρατική και προοδευτική λύση για την έξοδο από την κρίση. Για το σκοπό αυτό, χρειάζεται να συγκεντρωθεί μια ευρεία κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με ένα πρόγραμμα με βάση τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, για ένα εφαρμόσιμο πολιτικό σχέδιο με συνοχή και με σαφείς θέσεις που θα απομονώνει κάθε συντηρητική στρατηγική. Που θα απαντά στο «με ποιους» και στο «πώς» και που θα δημιουργεί τη βεβαιότητα στην κοινωνία για μια δημοκρατική πολιτική διακυβέρνηση.


Τα κυρίαρχα ζητήματα για τη χώρα ήταν και εξακολουθούν να είναι:

•    Η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης με άμεσα μέτρα ανακούφισης, δεδομένου ότι 4 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν πλέον στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και η άμεση αντιμετώπιση της ανεργίας καθώς πλέον στη χώρα υπάρχουν 1 εκατομμύριο 500 χιλιάδες άνεργοι και 450 χιλιάδες οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο
•    Η πραγματοποίηση δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην πραγματική οικονομία με βάση ένα σαφές πολιτικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της, καθώς η καταστροφική πολιτική των νεοφιλελεύθερων μνημονίων έχει οδηγήσει σε μείωση του Εθνικού πλούτου κατά 25% και πλέον (60 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ),
•    Η προώθηση της παραγωγής προϊόντων συγκριτικού πλεονεκτήματος και υψηλής προστιθέμενης αξίας. Για μια ανταγωνιστική οικονομία με άμεσες επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές, χωρίς υποβαθμισμένα προϊόντα, τριτοκοσμικές αμοιβές και εφεδρείες ανέργων.
•    Οι πηγές νέου δανεισμού που έχει ανάγκη η χώρα.
•    Η προώθηση πολιτικών δίκαιης αναδιανομής του πλούτου καθώς η μείωση που συντελέστηκε ύστερα από την 5ετή λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους, των εισοδημάτων του 80% του πληθυσμού, κυμαίνεται από 40% έως 60%. Για να υπάρξει ανάταση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και συμμετοχή σε μια ειλικρινή προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση προέχει η εφαρμογή της πρόβλεψης του Συντάγματος για δίκαιη και ανάλογη συμμετοχή των πολιτών στα βάρη. Προς αυτή την κατεύθυνση, άμεση πρέπει να είναι η αύξηση των κατώτατων αμοιβών.
•    Η θεσμοθέτηση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος, η νομοθέτηση κανόνων απέναντι στα καρτέλ της αγοράς και τις μονοπωλιακές πρακτικές και η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής
•     Η  βιώσιμη ρύθμιση του δημόσιου χρέους της χώρας στα πλαίσια της Ε.Ε. αλλά και η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους.

Για να ευοδωθεί έμπρακτα η στρατηγική του δημοκρατικού και προοδευτικού δρόμου προϋποθέτει να διευρύνουμε την προοδευτική πολιτική πλειοψηφία ολοένα και περισσότερο στην ελληνική κοινωνία και να οδηγήσουμε τον κυβερνητικό συνασπισμό των νεοφιλελεύθερων και μνημονιακών δυνάμεων σε ήττα καθώς και να συμβάλλουμε από κοινού: 

• στην αυτονομία της πολιτικής
• στην επιστροφή στην πολιτική και την οικονομία
• στην  ανάκτηση της κυριαρχίας και της ισοτιμίας της χώρας,
• στη δημοκρατική λύση και για την προοδευτική έξοδο από την κρίση

Η χώρα και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σημείο.

Στην προοδευτική κατεύθυνση της χώρας δε συμβάλλουν οι αναμετρήσεις με διλήμματα. Δε συμβάλλουν επίσης, στη διαμόρφωση των πολιτικών όρων διακυβέρνησης της χώρας σε δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση, οι ρητορικές που αντί να πείθουν, ουδετεροποιούν, αποσυσπειρώνουν γνήσιες κοινωνικές δυνάμεις και πάντα ενίσχυαν και ισχυροποιούσαν τις επιδιώξεις του μνημονιακού μπλοκ και των συμμάχων τους.

Χρειαζόμαστε πρωτίστως, αίσθηση του τι πραγματικά διακυβεύεται στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε ως χώρα και ως κοινωνία, για να συμβάλλουμε προοδευτικές δυνάμεις και πολίτες και με τη συμμετοχή και με τη ψήφο μας, σε μια νικηφόρα δημοκρατική και προοδευτική εξέλιξη.

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Δήλωση Στέφανου Τζουμάκα με αφορμή την πρόσκληση του Ιδρύματος Α. Παπανδρέου στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ.

Έλαβα την πρόσκληση του Ιδρύματος Α. Παπανδρέου αναφορικά με την εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, με ομιλητή τον Γιώργο Παπανδρέου. Τους ευχαριστώ αλλά δεν θα παρευρεθώ.

Η ιστορική περίοδος που αναφέρεται η εν λόγω έκθεση συνδέεται με τους αγώνες του ελληνικού λαού για Δημοκρατία, Ανεξαρτησία και κοινωνική προκοπή.

Οι Σοσιαλιστικές αρχές της 3ης Σεπτέμβρη έχουν διαχρονική αξία, στη βάση της αρχής ότι οι προοδευτικές ιδέες και αξίες ασκούνται έμπρακτα.

Η χώρα διέρχεται μεγάλη κρίση, έχει οδηγηθεί σε ήττα από τις πολιτικές επιλογές των Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλου που από κοινού ενέταξαν τη χώρα στο ΔΝΤ και στα μνημόνια, με νεοφιλελεύθερες επιλογές, εχθρικές και αντίθετες τόσο με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού όσο και με τις Σοσιαλιστικές αρχές.

Οδήγησαν δε, σε καταβαράθρωση και σε απαξίωση στην ελληνική κοινωνία ένα ιστορικό κίνημα το οποίο αναπτύχθηκε με αγώνες, με διώξεις και με στερήσεις και είναι αδιανόητο να εμφανίζονται ως θεματοφύλακες του.

Είναι γνωστό ότι επιχειρείται να χρησιμοποιηθεί η ιστορική αυτή περίοδος και έκθεση για πολιτικές επιδιώξεις των ηγεσιών που οδήγησαν στην κατάλυση της ισοτιμίας της χώρας και στη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Προφανώς και είναι ανιστόρητη κάθε απόπειρα οικειοποίησης και παραχάραξης ιστορικών αγώνων και η σύνδεση τους με μεταμορφωμένες και μεταλλαγμένες επιδιώξεις ορισμένων παραγόντων που δεν έχουν προβεί σε αυτοκριτική είτε από καιροσκοπισμό είτε από έλλειψη συναίσθησης των πολιτικών ευθυνών τους, εμφανιζόμενοι ως σαν να έχουν το ακαταλόγιστο.

Όποιος έχει προοδευτικές αρχές, πρώτα και κύρια τοποθετείται στην ουσία της Πολιτικής.

Οι υπεύθυνοι του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ και των πολιτικών της ήττας καθώς και οι συνυπεύθυνοι με αυτούς που ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν αυτή την πολιτική σε βάρος της χώρας, είναι γνωστοί ως προς τα αποτελέσματα των κοινωνικών και  κομματικών ερειπίων.

Ορισμένοι ευρισκόμενοι σε αδιέξοδα, θεωρούν ότι μπορούν να αξιοποιήσουν τη συναισθηματική και ηθική φόρτιση αγώνων δεκαετιών, εμφανιζόμενοι να αγνοούν ότι δεν υπάρχουν συναισθήματα χωρίς νοημοσύνη και χωρίς αρχές.

Η «ηθική» της υποταγής και του απροκάλυπτου πολιτικού ψεύδους περί «σωτηρίας της χώρας», ταιριάζει σε άλλες ιστορικές περιόδους που αναφέρονται στο ραγιαδισμό και στους απολογητές και δε συνάδει με αγωνιστές διαχρονικών προοδευτικών ιδεών, αξιών και αρχών.

Οι απολογητές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των μνημονίων, που με τις πολιτικές τους επιλογές, οδήγησαν στην κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, στην υποτίμηση της, σε απώλεια της αυτονομίας της Πολιτικής έναντι της υποταγής στις επιδιώξεις της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας στην Ευρωζώνη και της γερμανικής ελίτ που ήδη έχουν προκαλέσει εκτεταμένη κρίση στο σύνολο της Ε.Ε. με εκτεταμένη ύφεση, ανεργία, αποπληθωρισμό, διάλυση επιχειρήσεων, έλλειψη ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, συρρίκνωση της ζήτησης και φτώχεια ταυτόχρονα με την πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών, δεν μπορούν να εμφανίζονται ως θεματοφύλακες και κληρονόμοι του προοδευτικού κινήματος και να διεκδικούν την ιστορική παρακαταθήκη του.

Εφάρμοσαν και συνεχίζουν να το πράττουν, μια συνολικά αντίθετη πολιτική από την πολιτική ενός Σοσιαλιστικού κινήματος. Δεν χρειαζόμαστε αμνησία. Η συνηγορία σε κάθε πολιτική έχει όρια.

Υπεκφυγές, διπλοπροσωπία και μετάθεση ευθυνών δεν σχετίζονται με την Πολιτική και κυρίως δεν σχετίζονται με την Προοδευτική Πολιτική.

Η γνωστή μέθοδος της απροσδιοριστίας προκειμένου να δικαιώσουν τη δική τους μετάλλαξη και πολιτική ήττα, προκειμένου να αποσιωπηθεί η πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αποτελεί πρόκληση και έχει περιέλθει σε πλήρη ανυποληψία.

Με την υποκρισία, τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό και το ψέμα δεν χτίζεται ούτε Κοινωνία, ούτε Οικονομία, ούτε Κόμμα, ούτε Πολιτεία.

Αξιοποιώντας την οπαδική αντίληψη αλλά και τη συναισθηματική φόρτιση αγωνιστών καθώς και καιροσκόπους και επιτηδείους, επιχειρούν τώρα να εμφανίσουν μια καταστροφική πολιτική ως αναγκαιότητα και με εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων.

Όλα αυτά συνιστούν πρακτικές αλλοτριωμένων ιδεολογικά, μεταλλαγμένων πολιτικά και ηττημένων κοινωνικά. Η μετάλλαξη τους συνδέεται με την εγκατάλειψη στην πράξη, αρχών και αξιών έναντι άλλων επιλογών και με τη ψευδή επίκληση και αναφορά σε δήθεν αρχές.

Συνδέεται με την μη ανάληψη της πολιτικής τους ευθύνης, εμφανιζόμενοι ως άλλο από αυτό που πράττουν και με την ψευδή πεποίθηση πώς: «αν δεν παραδεχτώ τις βλαπτικές συνέπειες των επιλογών μου, τότε αυτές δεν υπάρχουν».

Βρισκόμαστε και στην πλευρά της ψυχοπαθολογίας μιας και το πιο προφανές παράδειγμα ψυχοπαθολογίας που χαρακτηρίζεται από την επιστράτευση  της άρνησης είναι η μανία. Στην μανιακή κατάσταση ορισμένοι μπορεί να φτάσουν σε σημείο να αρνηθούν, σε εκπληκτικό βαθμό, την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα είναι ότι η πολιτική αυτή ωφέλησε τους ισχυρούς και την ολιγαρχία και έβλαψε τη χώρα, εκατομμύρια πολίτες και χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Οι πρωτοστατούντες στις πρακτικές του πολιτικού μεταμορφισμού, έχουν τη δική τους ενότητα, τις δικές τους επιδιώξεις για τη δικαίωση της στρατηγικής του μονόδρομου, συμπράττοντας και με αντίστοιχες δυνάμεις και σε άλλες χώρες της Ε.Ε., που οδηγούν σε περαιτέρω όξυνση της κρίσης στην Ε.Ε. με ορατή πλέον και την απειλή για την Ειρήνη και την ομαλότητα στην ευρωπαϊκή ήπειρο και στη Μ. Ανατολή

Ο καταιγισμός της προπαγάνδας του ψεύδους ότι το πρόβλημα ήταν μόνο ελληνικό κατέρρευσε πλήρως. Ορισμένοι εμφανίστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων της αντιμετώπισης της κρίσης σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.

Η κοινωνική βάση του σοσιαλιστικού, του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου, οι αγωνιστές που διαχρονικά διέθεσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους και των δραστηριοτήτων τους για ιδανικά, για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό, μπροστά σε αυτή την παρακμή και την έκπτωση, υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται πολιτικές αρχές, δικαιώματα και κατακτήσεις.

Η αντίπερα πολιτική όχθη που οργανώνει την αποποίηση των ευθυνών της με οικειοποίηση επετείων, οδήγησε όχι μόνο στην έκπτωση της Πολιτικής, της Δημοκρατίας, της ισοτιμίας της χώρας και στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά και σε συνέπειες που θα βαρύνουν τη χώρα για πολλά χρόνια, όπως: Μείωση του Εθνικού πλούτου κατά 25%, εκτόξευση της ανεργίας στο 26.8%, 4 εκατομμύρια άνθρωποι στα όρια της φτώχειας, δεκάδες χιλιάδες λουκέτα σε καταστήματα και απολύσεις, απώλειες εισοδήματος που ανέρχονται στο 40-60% στην συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, αποσάθρωση της νέας γενιάς της χώρας με 150 χιλιάδες Έλληνες νέους επιστήμονες, μετανάστες, πλήρης απορρύθμιση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Σοσιαλιστικό κίνημα και νεοφιλελευθερισμός αναφέρονται σε δύο κόσμους αντίθετους στην Ιδεολογία, στην Πολιτική, στην Οικονομία, στην Κοινωνία και στον Πολιτισμό.

Σοσιαλιστικό κίνημα και μονεταριστικές πολιτικές λιτότητας με ύφεση, ανεργία και φτώχια νοούνται μόνο για τα συμφέροντα του παρασιτικού κεφαλαίου και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, εγχώριου και διεθνούς

Είναι προφανές ότι τόσο όσον με αφορά όσο και άλλοι Σοσιαλιστές δεν θα συμπράξουμε με την παρουσία μας σε εκδηλώσεις που αποτελούν επί της ουσίας μια «επικοινωνιακή φιέστα», μια προσπάθεια νομιμοποίησης και δικαίωσης των πολιτικών της ήττας. Μια επιχείρηση οικειοποίησης ενός ολόκληρου προοδευτικού κινήματος που αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση συντηρητικών πολιτικών στοχεύσεων.

Η ιστορική φυσιογνωμία και οι ριζοσπαστικές προοδευτικές πολιτικές του Α. Παπανδρέου θα αναδεικνύονται με δραστηριότητες του Ιδρύματος, έξω και πέρα από κάθε σκοπιμότητα.

Αναβάθμισε το κύρος της χώρας. Οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές, σε δικαίωση αγώνων του ελληνικού λαού, στη χειραφέτηση εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, σε δημοκρατικές, κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές κατακτήσεις τα λαϊκά στρώματα, στην έξοδο τους από την απομόνωση, την φτώχεια και στο να μπουν δυναμικά στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας

Κάθε προσχηματική πρακτική ωστόσο, που θα αφορά επιδιώξεις παραγόντων και αξιωματούχων, θα βρίσκει την αποστροφή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της νεολαίας που δοκιμάστηκαν από την κατάρρευση της εμπιστοσύνης σε πρόσωπα και θεσμούς.

Ο προοδευτικός κόσμος μέσα από την κρίση, αναζητά πλέον νέους δρόμους και εντέλει θα δώσει λύση για τη χώρα, για τον ελληνικό λαό, για την Οικονομία, για την Κοινωνία, για τη Δημοκρατία.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Δεδομένα, Εκτιμήσεις και Πολιτικές Κατευθύνσεις του Πολιτικού Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος με βάση και το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών και των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

5 Ιουνίου 2014

Στις 25 Μαΐου 2014 διεξήχθησαν οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καθώς και ο δεύτερος γύρος των Περιφερειακών και Δημοτικών εκλογών.

Η επόμενη μέρα μετά τις εκλογές για την ανάδειξη των αρχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, θέτει επί τάπητος την κρίση που διέρχεται ο θεσμός που οδηγήθηκε σε καθεστώς «ετεροδιοικησης» από τις Κυβερνήσεις των μνημονίων και την τρόικα που μεταξύ των άλλων, προέβησαν σε διάλυση των οικονομικών και πολιτικών δυνατοτήτων των τοπικών αρχών.

Μεγάλες οικονομικές δραστηριότητες στο χώρο των Ο.Τ.Α. και συμφέροντα σε συνδυασμό με την ανάγκη να αποτελέσουν οι Ο.Τ.Α. πεδίο άσκησης αναπτυξιακής πολιτικής και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής, επιτάσσει τον έντονο κοινωνικό έλεγχο και τη διάθεση πόρων τόσο τοπικά όσο και περιφερειακά.

Όσον αφορά στις Ευρωεκλογές, οι Έλληνες πολίτες άσκησαν το αναφαίρετο εκλογικό τους δικαίωμα, όχι όμως, απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα.

Μείζον θέμα δημιουργήθηκε κατά την εκλογική διαδικασία, με την εκτεταμένη έλλειψη ψηφοδελτίων επιλεκτικά και για ορισμένους κομματικούς συνδυασμούς μεταξύ των οποίων και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τόσο στην Περιφέρεια Αττικής όσο και σε εκλογικά τμήματα άλλων Περιφερειών της χώρας, υπερβαίνοντας τα όρια κάθε νόμιμης διαδικασίας που αφορά στην εκλογική νομοθεσία. Η ευθύνη είναι και πολιτική και η Κυβέρνηση υπόλογη.

Α. Τα νέα εκλογικά δεδομένα.

Από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που διεξήχθη στο μέσον του κυβερνητικού κύκλου, προκύπτουν αβίαστα τα εξής συμπεράσματα σχετικά με τα νέα εκλογικά δεδομένα:

•    Αξιοσημείωτη είναι  η μείωση του ελληνικού πληθυσμού και η συνεπαγόμενη αλλαγή της οργανικής του σύνθεσης ως απότοκο αυτής, που φανερώνει το δημογραφικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Στις Ευρωεκλογές του 2009 οι εγγεγραμμένοι ήταν 10.014.795 ενώ στις Ευρωεκλογές του 2014 ήταν 9.907.995.

•    Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει την τάση που διαμορφώθηκε από τη διπλή εκλογική αναμέτρηση του 2012. Συγκεκριμένα, αυτή αφορά στην περαιτέρω διάλυση του άλλοτε ισχυρού δικομματισμού και αντίστοιχα στην εδραίωση εξελίξεων μακροπρόθεσμου χαρακτήρα που αφορούν στη συγκρότηση κυβερνήσεων συνεργασίας.

•    Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνει τις αντιφάσεις που υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία. Το εκλογικό σώμα και μέσω της πολυδιάσπασης των επιλογών του, εξέφρασε με την ψήφο του, την αποδοκιμασία του προς τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των μνημονίων, που είναι κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδες και την ανάγκη για αλλαγή πορείας σε δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση για την έξοδο από την κρίση. Ταυτόχρονα,  ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος αναδιπλώθηκε σε συντηρητικές επιλογές υπό την πίεση της κινδυνολογίας και των διλημμάτων περί του κινδύνου αποσταθεροποίησης της χώρας ή περί του δημοψηφισματικού χαρακτήρα των Ευρωεκλογών.

•    Τα βασικά χαρακτηριστικά της εκλογικής συμπεριφοράς των Ελλήνων πολιτών αποτελούν πλέον: Πρώτον, η μεγάλη διασπορά της ψήφου, ενδεικτική του μεγάλου κατακερματισμού του εκλογικού σώματος. Άξιο αναφοράς αυτού είναι ότι το 17.14% των ψηφοφόρων, ποσοστό εξαιρετικά υψηλό για τα ελληνικά εκλογικά δεδομένα, δεν κατέστη δυνατό να εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεύτερον, η υψηλή ρευστότητα ως προς τις επιλογές των ψηφοφόρων. Η ψήφος των πολιτών, όπως και στις εκλογές του 2012, με την κατάρρευση του δικομματισμού και την εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ,  δεν αντιπροσωπεύει ψήφο κομματικής ταύτισης και εγγύτητας. Ενδεικτικό αυτού είναι ότι οι ψηφοφόροι που επέλεξαν στις πρόσφατες Ευρωεκλογές το ίδιο κόμμα με τον Ιούνιο του 2012, αντιπροσωπεύουν μόλις το 55% του συνόλου των ψηφοφόρων. Η ρευστότητα των πολιτικών επιλογών αντανακλά και στην κρίση των κομματικών ταυτοτήτων των πολιτών.

•    Την πρώτη πολιτική και κοινωνική δύναμη αποτελούν οι Έλληνες πολίτες που απείχαν από την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. Με μεγάλη αποχή στο 41% -το δεύτερο μεγαλύτερο ρεκόρ αποχής που έχει καταγραφεί- αυξημένη σε σχέση με τις Εθνικές Εκλογές του 2012, διεξήχθησαν οι εκλογές στη χώρα. Παράλληλα, παρατηρήθηκε και μία πρωτοφανή αύξηση των άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις που έφτασε τις 449.109 ψήφους.

Συνολικά στην ΕΕ, είναι ενδεικτικό ότι η αποχή ξεπέρασε το 50% στα 20 από τα 28 Κράτη-Μέλη της Ε.Ε. Κατ’ αναλογία, ας σημειωθεί ότι ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. εκλέγεται με τη συμμετοχή ενός μέρους του εκλογικού σώματος, που δεν αντιπροσωπεύει ούτε το ήμισυ του εκλογικού σώματος της χώρας αυτής. Το άλλο ήμισυ ιδιωτεύει σε μία ζούγκλα οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων έξω από τα κοινά. Τέτοιες κοινωνίες που τις προωθεί η λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού δεν πρέπει να αποτελέσουν την νέα πολιτική πραγματικότητα της Ευρώπης. Οι λαοί της ΕΕ έχουν παράδοση πολιτικών και κοινωνικών αγώνων.

Είναι προφανές ότι ένα μέρος του εκλογικού σώματος ολοένα και περισσότερο παγιδεύεται σε μία λογική  αδυναμίας επιρροής και διαμόρφωσης των εξελίξεων δια της ψήφου του. Σε αυτό συνετέλεσε και ο ορυμαγδός της προπαγάνδας ότι οι κατευθύνσεις και οι αποφάσεις είναι δεδομένες. Ότι τίποτε δεν αλλάζει σε ένα πλαίσιο προαποφασισμένων και δρομολογημένων εξελίξεων μέσα και έξω από τη χώρα με καταιγιστική προβολή αυθαιρεσιών και παράβασης στοιχειωδών κανόνων δημοκρατικών λειτουργιών που καταστρατηγούνται προκλητικά και επιβάλλονται παρά τον άνομο χαρακτήρα τους και με μεθόδους που ήδη έχουν οδηγήσει σε μορφές ενός νέου τύπου ολοκληρωτισμού.

Η αποχή και η υποτιθέμενη «ουδετερότητα» είναι μια στάση και μια θέση που ενισχύει τις δυνάμεις της κυρίαρχης πολιτικής του μνημονιακού μπλοκ.

Το αντιπολιτικό ρεύμα που εκφράστηκε μέσω και της αποχής αλλά και μέσω της εκλογικής ενίσχυσης της ακροδεξιάς καθώς και εγκάθετων πολιτικών σχημάτων των καναλαρχών και της διαπλοκής ή μεταμορφωμένων, αγοραίων πολιτικών σχημάτων που ως βασική τους επιδίωξη έχουν τη δικαίωση του «νεοφιλελεύθερου μονόδρομου», ως μόνη επιλογή για την ελληνική κοινωνία, παρά την οικονομική καταστροφή και την κοινωνική ερήμωση που προκάλεσε και προκαλεί στη χώρα, δεν συμβάλλει στην ανατροπή της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μνημονίων αλλά στη διαιώνιση της.

•    Εκφράστηκε επίσης, και ένας νέος κοινωνικός συντηρητισμός, μια νέα κοινωνική δεξιά που ενσωμάτωσε κοινωνικά στρώματα που δοκιμάζονται από την κρίση, με πειθαναγκασμό και με μεθόδους μακαρθισμού και αναβίωσης ελέγχου πολιτικών και κοινωνικών πεποιθήσεων σε χώρους εργασίας τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

•    Η περαιτέρω εκλογική άνοδος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής κατά 110.384 ψήφους, εδραιώνει την ιδεολογική ταυτότητα με υπόβαθρο την αντιδημοκρατική εκτροπή, την επιμονή στην τιμωρητική ψήφο, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Η Χ.Α. που ως κοινωνικό-πολιτικό φαινόμενο, διατηρεί τη δυναμική του και ο σκληρός πυρήνας της εξακολουθεί να τη στηρίζει, παρά τα όσα έχουν πλέον αποδεδειγμένα αποκαλυφθεί στην ελληνική κοινωνία την τελευταία περίοδο για τη δράση των στελεχών της, αποτελεί –πέραν των άλλων λόγων- καθοριστικά το σύμπτωμα των συνεπειών της ένταξης της χώρας στο ΔΝΤ και της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Επί αυτού καμία αυτοκριτική αλλά μόνο πολεμική στο φαινόμενο.

•    Ποιος προετοίμασε το έδαφος της πολιτικής δράσης της άκρας δεξιάς; Ήδη η νεοφιλελεύθερη ηγεσία της Ε.Ε. θερίζει τη θύελλα της πρωτιάς της γαλλικής Ακροδεξιάς στις Ευρωεκλογές και την περαιτέρω εκλογική άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Αυστρία, η Βουλγαρία και η Δανία.

Η διέξοδος δεν είναι ο μονόδρομος των χρηματιστηριακών και τραπεζιτικών κύκλων. Αντίθετα, αφορά στο δημοκρατικό δρόμο, στην πραγματική οικονομία με ρευστότητα, επενδύσεις και θέσεις εργασίας, σε σταθερή και προοδευτική κατεύθυνση με δικαιοσύνη, αλληλεγγύη για τις νέες και τους νέους, για τους ανέργους, για τους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται από την φτώχεια.

•    Τα φαινόμενα παρακμής, κατάπτωσης στο δημόσιο βίο και έκπτωσης αρχών της Πολιτικής της τελευταίας 5ετίας αποτέλεσαν πρόσφορο έδαφος για να εμφανιστούν και να ευοδωθούν επιδιώξεις επιχειρηματικών συμφερόντων κατάληψης δημοτικών αρχών από οργανωμένες επιχειρηματικές ομάδες με την αξιοποίηση στελεχών των κομμάτων του μνημονιακού μπλοκ με ιδιοτελείς επιδιώξεις, με το γηπεδικό οπαδισμό και με την εξαγορά ψήφων.

Η Προοδευτική Πολιτική βρίσκεται σήμερα σε θέση αδυναμίας να επιβληθεί σε εγχώρια και διεθνή δίκτυα συμφερόντων. Στρατηγικής σημασίας ζήτημα για την επίτευξη κάθε φορά της προοδευτικής πλειοψηφίας όσον αφορά το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, είναι η διαρκής προσπάθεια μας για να μην λειτουργήσουν τα συντηρητικά σύνδρομα, οι στοχεύσεις των κινδυνολόγων και της απαξίωσης της Πολιτικής και οι επιδιώξεις συμφερόντων έξω από το πολιτικά πλαίσια που αφορούν στην αξιοποίηση δημοκρατικών θεσμών για επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Το πρόβλημα στην παρούσα πολιτική συγκυρία για την Πολιτική είναι, πώς θα επιβληθεί σε κάθε χώρα και διεθνώς πάνω σε συμφέροντα που ήδη έχουν αυτονομηθεί από τα κέντρα του πολιτικού ελέγχου. Για να δυναμώσει η Προοδευτική Πολιτική- γιατί δεν είναι όλες οι πολιτικές ίδιες- για να επιβληθεί η πολιτική στην οικονομία και στην αγορά, για να γίνουν οι κοινωνίες κυρίαρχες στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.


Β. Τα κύρια πολιτικά συμπεράσματα της ετυμηγορίας των Ελλήνων ψηφοφόρων.
Τα κόμματα της νεοφιλελεύθερης συγκυβέρνησης των Α. Σαμαρά και Β. Βενιζέλου υπέστησαν νέα εκλογική ήττα. Η ΝΔ στις πρόσφατες Ευρωεκλογές συγκριτικά με τις Βουλευτικές Εκλογές του Ιουνίου του 2012 από το 29,7% κατήλθε στο 22,71% και η Ελιά του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ  από το 12,3% τον Ιούνιο του 2012 κατήλθε στο 8.02%.
Πολιτικά είναι μειοψηφική η θέση τους στο εκλογικό σώμα.
Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει γυρίσει την πλάτη στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα της πολιτικής τους που την εμφανίζουν ως «σωτηρία της χώρας» και μονόδρομο, επιστρατεύοντας όλο το συντηρητικό οπλοστάσιο της προπαγάνδας και του εκφοβισμού περί δήθεν «πολιτικής σταθερότητας».
Ωστόσο, επρόκειτο περί Ευρωεκλογών που δεν αφορούσαν στην ανάδειξη νέας Βουλής και νέας Κυβέρνησης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε σε πρώτο κόμμα κεφαλαιοποιώντας την πολιτική του απήχηση που προέκυψε από τις εκλογές του 2012, χωρίς όμως, νέα εκλογική άνοδο. Με τη στρατηγική του απέτυχε στην επιδίωξη του για μια νικηφόρα κοινωνικό-πολιτική δυναμική. Η βασική γραμμή της πολωτικής προεκλογικής καμπάνιας της πολιτικής του ηγεσίας που συνοψίστηκε στο πολιτικό μήνυμα «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν» και ο χαρακτήρας της πολιτικής αναμέτρησης ως δημοψήφισμα, που επιχείρησε να προσδώσει στις Ευρωεκλογές δεν ανταποκρίνονταν ούτε στον χαρακτήρα των εκλογικών αναμετρήσεων ούτε στην πολιτική συγκυρία.

Η εκλογική απήχηση των ΑΝ.ΕΛ συρρικνώθηκε από το 7,5% στο 3,45% ενώ η ΔΗΜ.ΑΡ.  υπέστη εκλογική καθίζηση καθώς κατήλθε από το 6.3% στο 1,2%. Το ΚΚΕ αύξησε την εκλογική του δύναμη κατά 70.260 ψήφους, από τις Εθνικές Εκλογές του 2012, στις οποίες όμως είχε συνολικά απολέσει το 50% των γενικών εκλογικών ποσοστών του.

Το πολιτικό ζήτημα παραμένει σε εκκρεμότητα με τις προφανείς εκλογικές απώλειες του 11% των εταίρων της μνημονιακής συγκυβέρνησης.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά στις παρούσες Ευρωεκλογές ως κόμμα αυτόνομο και αυτοτελές με σαφείς προοδευτικές αξίες και αρχές. Μεταξύ των άλλων αντικειμενικών δυσκολιών, τρεις παράγοντες επέτειναν ιδιαίτερα τις δυσχέρειες της προώθησης των πολιτικών μας επιδιώξεων: Το δίμηνο που μεσολάβησε από την ιδρυτική πράξη μέχρι τις Ευρωεκλογές ήταν περιορισμένο ως χρονικό διάστημα, ο αποκλεισμός όσον αφορά τη δημοσιοποίηση των θέσεων μας στα ΜΜΕ με εξαίρεση τη διακαναλική συνέντευξη και η πόλωση με κινδυνολογία και εκβιαστικά διλήμματα αλλά και πρακτικές προώθησης του χαρακτήρα των Ευρωεκλογών ως δήθεν δημοψηφισματικού, με ανάλογα διλήμματα.

Δώσαμε ως νέα πολιτική δύναμη, μια μάχη αρχών με ήθος και εντιμότητα για ένα εκλογικό αποτέλεσμα στα πλαίσια των Ευρωεκλογών. Δεν ήταν ικανοποιητικό. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ευνοϊκότερο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε κάθε πολίτη και κάθε αγωνιστή που επέλεξε το ψηφοδέλτιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος καθώς και κάθε φίλο και φίλη που μας συνέδραμε στην προεκλογική μας εκστρατεία. Καλούμε κάθε Δημοκράτη, κάθε Προοδευτικό Έλληνα και Ελληνίδα να πυκνώσει τις γραμμές μας γιατί δύναμη μας είναι οι αρχές μας και η προοδευτική συγκρότηση μας.

Οι Ευρωεκλογές αποτέλεσαν την αφετηρία και μια στιγμή στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Με πρωτοβουλίες και αντίστοιχη δράση περνάμε στη δεύτερη φάση για την οργάνωση της συμμετοχής μας στις προσεχείς Εθνικές Εκλογές προκειμένου να ευοδωθεί η στρατηγική μας για τη διαμόρφωση τόσο μιας νέας δημοκρατικής και προοδευτικής πλειοψηφίας όσο και για την εναλλακτική λύση και την προοδευτική έξοδο από την κρίση και με δυνάμεις και με δυνατότητες.

Γ. Το μείζον ζήτημα για το στρατηγικό εγχείρημα του νεοφιλελεύθερου μπλοκ των δυνάμεων της συντήρησης είναι πλέον η διαμόρφωση των όρων για ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα και η εκκαθάριση του πολιτικού ζητήματος και της διακυβέρνησης της χώρας.

Στις 2 Απρίλη στην 1η Σύνοδο της Πολιτικής Επιτροπής, είχαμε προαναγγείλει ότι οι δυνάμεις του συντηρητικού και μνημονιακού μπλοκ και πολιτικοί παράγοντες με οικονομικούς κύκλους θα επιδιώξουν να συγκροτήσουν «προεδρική πλειοψηφία» 180 βουλευτών  από την παρούσα Βουλή προκειμένου να εκλεγεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Με το πέρας της θητείας του νύν Προέδρου της Δημοκρατίας και με μια δήθεν «μεταμνημονιακή εξέλιξη» μέχρι τον Ιούνιο του 2016, επιδιώκουν να στηριχθούν σε μια ισχνή πλειοψηφία με όλα όσα διαλαμβάνονται στο Κοινοβούλιο.

Οι σχεδιασμοί αυτοί είναι μειοψηφικοί στην ελληνική κοινωνία. Ο δημόσιος βίος χαρακτηρίζεται από ένα καθεστώς πλήρους αποσύνθεσης και πολιτικής κατάπτωσης, που τα ΜΜΕ υπέρ-προβάλλουν και προκειμένου να αποσιωπήσουν τα «επιτεύγματα» αυτών των  πολιτικών ηγεσιών.

«Επιτεύγματα» που συνιστούν τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μνημονίων που ασκούν και που αποτελούν γεγονότα και όχι αξιολογήσεις και τα οποία αποσιωπούν συστηματικά, γεγονότα που έχουν οδηγήσει σε πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών, σε φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες και σε οικονομική και κοινωνική διάλυση.

Οι εν λόγω σχεδιασμοί είναι απαράδεκτοι και οδηγούν σε περαιτέρω απαξίωση δυνάμεις του κοινοβουλευτικού μας συστήματος. Είναι επιτακτική ανάγκη να διενεργηθούν Εθνικές Εκλογές και από τη Βουλή που θα προκύψει να εκλεγεί ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την κανονική λήξη της θητείας του νύν Προέδρου το Φεβρουάριο του 2015.

Επίσης, στην προεκλογική μας εκστρατεία είχαμε τονίσει ότι ένα δίκτυο επιχειρηματικών κύκλων, ιδιοκτητών ΜΜΕ και πολιτικοί αχυράνθρωποι τόσο στη χώρα όσο και στην Ε.Ε. συνολικά, επιδιώκουν τη διαμόρφωση των όρων για ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα στα πλαίσια ενός ευρύτερου σχεδιασμού που αφορά την περαιτέρω προώθηση και εδραίωση κυβερνητικών σχημάτων, μιας νέας συναίνεσης με υπόστρωμα τις πολιτικές της στρατηγικής της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας. Πολιτικές που έχουν ήδη αποτύχει και έχουν οδηγήσει την Ε.Ε. σε αδιέξοδο και τη χώρα σε οικονομική και κοινωνική διάλυση.

Οι δυνάμεις παρασιτικών κύκλων επιχειρούν να διασφαλίσουν συγκεκριμένα συμφέροντα στην πορεία της κρίσης που έχει εισέλθει ήδη στην επόμενη φάση.

Μετά τις συνέπειες των αποτυχημένων πολιτικών τους, μείζον ζήτημα για το στρατηγικό τους εγχείρημα αποτελεί η εκκαθάριση του πολιτικού ζητήματος και της διακυβέρνησης της χώρας που αφορά στη συναίνεση στη μέχρι τώρα ασκούμενη πολιτική και στη βάση των αλληλοσυμπληρούμενων κυβερνητικών σχημάτων με επιδιώξεις:

•     την αποφυγή των εθνικών εκλογών και την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή,
•    τη διαμόρφωση πολιτικών όρων κυβερνητικής συνέχειας και εξάντλησης της τετραετίας
•    την ανασύνταξη των δυνάμεων τους μέχρι την επόμενη εθνική εκλογική αναμέτρηση, τον Ιούνιο του 2016.
•    και τις μετεκλογικές συνεργασίες στη βάση των εδραιωμένων μέχρι τώρα, συντηρητικών πολιτικών.

Δρομολογούν την ανασυγκρότηση της Ν.Δ. και την ίδρυση μιας δεξιάς Σοσιαλδημοκρατίας με περιτύλιγμα «νέα πρόσωπα» της διαπλοκής από το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ και νέα πολιτικά μορφώματα που είναι τόσο παλιά όσο και το παρελθόν του νεοφιλελευθερισμού και ορισμένων σοσιαλ-φιλελεύθερων, αντιδημοκρατικών και αναχρονιστικών ομάδων με την συστηματική προώθηση από ορισμένα ΜΜΕ.

Ήδη λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία συμπεριλαμβανομένων και παραγόντων της ΔΗΜΑΡ, για τη διαμόρφωση μιας Κεντροδεξιάς με κεντροαριστερό και σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο, στην υπηρεσία των παραδοσιακών συμφερόντων επιχειρηματικών και πολιτικών κύκλων της χώρας. 

Στο Προοδευτικό κίνημα είναι γνωστή η στάση της νομενκλατούρας που αρνείται την πραγματικότητα και γνωστή είναι και η διατύπωση «τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Τα δεδομένα της πραγματικότητας, ως συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής τους, είναι:

• Μείωση του Εθνικού πλούτου κατά 25% και πλέον (60 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ),
• 1 εκατομμύριο 500 χιλιάδες άνεργοι και 450 χιλιάδες οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο,
• Μείωση των εισοδημάτων του 80% του πληθυσμού από 40% έως 60%,
• 200 χιλιάδες λουκέτα σε παραγωγικές επιχειρήσεις
• Δεκάδες χιλιάδες λουκέτα σε καταστήματα και απολύσεις,
• Αποσάθρωση της νέας γενιάς της χώρας με 150 χιλιάδες Έλληνες νέους επιστήμονες, μετανάστες. Το πιο μορφωμένο δυναμικό της ελληνικής νεολαίας που θα μπορούσε να συμβάλλει καθοριστικά σε μια σύγχρονη οικονομία της γνώσης για τη χώρα
• 4 εκατομμύρια άνθρωποι στα όρια της φτώχειας,
•  Και επειδή δε ζούμε στη χώρα των λωτοφάγων, ας υπενθυμίσουμε ότι οι νεοφιλελεύθερες αυτές πολιτικές από το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ είχαν ως μοτίβο τη «σωτηρία της χώρας» και ως στόχους τη μείωση του χρέους και των ελλειμμάτων.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: Το δημόσιο χρέος είναι μεγαλύτερο ύστερα από την 5ετή λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους, ο αποπληθωρισμός και οι συνέπειες του αποτελούν καθημερινότητα, το επίτευγμα της βίαιης μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος βασίστηκε πάνω στα προαναφερθέντα κοινωνικά και οικονομικά ερείπια, οι δε επιχειρήσεις δε διαθέτουν ρευστότητα και οι εξαγγελίες για νέες θέσεις εργασίας είναι κενές περιεχομένου.

 Χαρακτηριστικά της μετάλλαξης και του εκφυλισμού πέρα από την εκλογική συντριβή των συγκοινωνούντων δοχείων της δεξιάς Σοσιαλδημοκρατίας αποτελούν και μέθοδοι όπως της απροσδιοριστίας προκειμένου να αποσιωπηθούν οι πραγματικότητες, πρακτικές που έχουν οδηγήσει σε περαιτέρω πολιτική και κοινωνική ανυποληψία. Με την υποκρισία και το ψέμα δεν χτίζονται ούτε Κοινωνία, ούτε Οικονομία, ούτε Πολιτεία, ούτε Κόμματα.  Με την κρίση και την καταστροφική της διαχείριση οδήγησαν βίαια στην οικονομική και στην κοινωνική διάλυση πλέον του 80% των Ελλήνων.

Ενόψει της προπαγανδιζόμενης περάτωσης του ρόλου της τρόικα και του χαρακτήρα των μνημονίων, επιχειρούν ψευδόμενοι, να εμφανίσουν ότι βαίνουμε στην «μετά-μνημονιακή εποχή», ενώ είναι σαφές ότι οι εν λόγω μνημονιακές συμφωνίες εμπεριέχουν τον σκληρό πυρήνα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που θα αποτελέσουν τη βάση για ένα νέο δημοσιονομικό πρόγραμμα στα πλαίσια του Σύμφωνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας της Ε.Ε.
      
       Αντί αυτών, μια εκτεταμένη ομάδα αξιωματούχων δεν αποτελούν μόνο μέρος του συστήματος, δεν αποτελούν μόνο μέρος του προβλήματος αλλά συνειδητά και με στρατηγική επιλογή, ενσωματωμένοι στη δεξιά Σοσιαλδημοκρατία από τη δεκαετία του 90, ψήφισαν, εφάρμοσαν και στήριξαν πολιτικές διαλυτικές για τη χώρα και ήττας σε παραταξιακό επίπεδο. Συνέβαλαν δε, και στη διαμόρφωση σχημάτων μεταμορφισμού, απολιτικ και αγοραίων για την αποποίηση των ευθυνών τους.

Επιπλέον, ορισμένοι παράγοντες επιχειρούν να προβάλλουν εκ των υστέρων, ότι το πρόβλημα είναι η συγκυβέρνηση με τη Δεξιά και όχι το περιεχόμενο των πολιτικών που επέβαλαν στη χώρα από το 2009 και με ορίζοντα το τέλος της παρούσας 4ετίας, δηλαδή μια πλήρη 7ετία. Και ότι εν συνέχεια, το πρόβλημα συνίσταται στις μελλοντικές κυβερνητικές συνεργασίες και όχι στο νεοφιλελεύθερο μνημονιακό πακέτο που οδήγησε στη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Κλασική περίπτωση αποπροσανατολισμού για να αποσιωπηθούν τα πραγματικά ζητήματα που ήταν και είναι οι καταστροφικές συνέπειες και η συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

       Η Προοδευτική Πολιτική για να μην οδηγείται σε κατάπτωση και παρακμή χρειάζεται αξίες και αρχές που να ασκούνται έμπρακτα. Μετήλθαν και συνεχίζουν να μετέρχονται πρακτικές και μεθόδους λόγω της ήττας τους, συνολικά απαξιωτικές στο δημόσιο βίο.

       Ο μονόδρομος και απέτυχε και ηττήθηκε ενώ επαναβεβαιώθηκε και η συντριπτική ήττα της στρατηγικής και όχι συγκυριακής επιλογής τους, που αφορούσε στην πρόσδεση ενός σοσιαλιστικού κόμματος με νεοφιλελεύθερες, μονεταριστικές και αντιλαϊκές πολιτικές γνωστών διαπλεκόμενων και οικονομικών δικτύων που διαχρονικά πολεμούσαν τόσο την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ, όσο και την κοινωνική του βάση, επιδιώκοντας να διαλύσουν την προοδευτική πολιτική φυσιογνωμία του και να το καταστήσουν ένα ενσωματωμένο, μικρό κόμμα του χώρου του Κέντρου και της δεξιάς Σοσιαλδημοκρατίας. Οι καλόπιστοι του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου και μνήμη έχουν και κρίση σχετικά με το πώς εγκλωβίζονται προοδευτικές δυνάμεις σε ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα κομματικά και πολιτικά παίγνια του συστήματος.
      
       Επομένως, αντί να δημιουργούν συνθήκες μιθριδατισμού τη μια φορά με τη δεξιά, την άλλη φορά μεταλλαγμένοι και την επόμενη μεταμορφωμένοι, μια είναι η έντιμη πολιτική στάση: Να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναλάβουν έμπρακτα τις ευθύνες τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

       Εκτός από τη διαφθορά και η φθορά στο δημόσιο βίο έχει όρια. Καθημερινά η ελληνική κοινωνία γίνεται μάρτυρας ενός παρακμιακού θεάματος όπου δίκτυα παραγόντων και ΜΜΕ έχουν αναλάβει την χειραγώγηση των δήθεν πολιτικών εξελίξεων.








Δ. Η κρίση σε νέα φάση στο ευρωπαϊκό πεδίο. Στο οικονομικό επίπεδο χρειαζόμαστε ανάπτυξη με βάση της πραγματικές δυνατότητες των ευρωπαϊκών κοινωνιών και οικονομιών, στο κοινωνικό επίπεδο χρειαζόμαστε συνοχή και στο πολιτικό επίπεδο χρειαζόμαστε δημοκρατική ηγεσία κοινής αποδοχής και όχι αποφάσεις διακυβερνητικών ή της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.


Ήδη συνήλθε το Συμβούλιο Κορυφής μετά τις Ευρωεκλογές, πέραν της συγκρότησης των οργάνων της Ε.Ε., είναι πρόδηλο ότι η Ε.Ε. με τις πολιτικές της παράγει κρίση και  εντείνει το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Για τις προοδευτικές δυνάμεις πέραν από τον αγώνα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική πρέπει να τεθεί στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της αναθεώρησης των συνθηκών του Μάαστριχτ, της Λισσαβόνας αλλά και του καταστατικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που δεν μπορούν ως έχουν σήμερα, να αποτελέσουν τη θεσμική βάση για την έξοδο από την κρίση που ταλανίζει τόσο την Ευρωζώνη όσο και την Ε.Ε. συνολικά.

Πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελούν αποτυχία στην εξέλιξη των συνθηκών της Ε.Ε. του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι Μια νέα θεμελίωση με βάση την καθιέρωση της αρχής των εγγυήσεων εκ μέρους της Ε.Ε. για τις υποχρεώσεις κάθε μέλους της πρέπει να αποτελέσει ακρογωνιαίο λίθο της αναθεώρησης συνθηκών σε συνδυασμό με την κοινωνική συνοχή και την ανάπτυξη. Η ισοτιμία δε μπορεί να περιλαμβάνει πλεονασματικές και ελλειμματικές χώρες.

Αυτή η αστάθεια που επικρατεί, ευνόησε και ευνοεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί χρειάζονται πολιτική ένωση, ομοσπονδία, κοινή εξωτερική και οικονομική πολιτική, αυτόματες μεταβιβάσεις πόρων και πλεονασμάτων.

Χρηματοπιστωτικές ελίτ και πολυεθνικές ασφαλώς και έχουν την υποστήριξη των συντηρητικών δυνάμεων στην Ε.Ε. Αυτή η παράταση της κρίσης έχει την υποστήριξη πολιτικών δυνάμεων που είναι στον άξονα των νεοφιλελευθέρων και αυταρχικών πολιτικών και εκφράζονται από τα συντηρητικά και δεξιά κόμματα και τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία που είναι πλήρως ενσωματωμένη στη στρατηγική της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας και πολυεθνικών ομίλων, με αποτέλεσμα ακροδεξιές και εθνικιστικές πολιτικές ομάδες να ωθούν σε περαιτέρω αμφισβήτηση των δημοκρατικών πολιτικών εξελίξεων στην Ε.Ε.

Στο οικονομικό επίπεδο χρειαζόμαστε ανάπτυξη, στο κοινωνικό επίπεδο χρειαζόμαστε συνοχή και στο πολιτικό επίπεδο χρειαζόμαστε δημοκρατική ηγεσία κοινής αποδοχής και όχι αποφάσεις διακυβερνητικών ή της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Χρειαζόμαστε έξοδο από την κρίση σε κάθε χώρα και σε όλη την Ε.Ε. και είναι υπόθεση των πολιτών και των προοδευτικών δυνάμεων τόσο στην Ελλάδα όσο και σε κράτος-μέλος της Ε.Ε.













Ε. Η Δημοκρατική Προοδευτική Λύση στο Οικονομικό, στο Κοινωνικό και στο Πολιτικό πεδίο.
Μια διαφορετική πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία μπορεί να συναινέσει και να συνταχθεί σε έναν πολιτικό χάρτη δημοκρατικού δρόμου.


Για την έξοδο από την κρίση, έχουμε δύο διαφορετικές στρατηγικές στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο, που αφορούν η μια στο νεοφιλελευθερισμό, στην ύφεση, στην ανεργία, στη φτώχεια και στη διάλυση των επιχειρήσεων και η άλλη στην προοδευτική έξοδο από την κρίση, στην ανάπτυξη, στην αναδιανεμητική πολιτική, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην αύξηση των δημόσιων εσόδων, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, στις επιχειρήσεις σε δυναμικούς κλάδους με νέες τεχνολογίες και στην αξιοπρεπή διαβίωση

Οι δύο αυτές διαφορετικές στρατηγικές δεν αναφέρονται μόνο στο κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα αλλά αφορούν πλέον, καθοριστικά και στο πολιτικό ζήτημα.

Μια διαφορετική πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία μπορεί να συναινέσει και να συνταχθεί σε έναν πολιτικό χάρτη που θα αφορά σε επιλογές όπως:

•    Σχηματισμός δημοκρατικής και προοδευτικής Κυβέρνησης συνεργασίας στη βάση  μιας προγραμματικής συμφωνίας που θα αφορά τις πραγματικές δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας
•    Η καθιέρωση της απλής αναλογικής
•    Η εξασφάλιση του πλουραλισμού για να απαλλαγεί ο δημόσιος βίος από τους «ιδιοκτήτες» του δημόσιου λόγου. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλη παραπληροφόρηση και εκβιαστικά διλήμματα. Χρειάζεται γνώση, πληροφόρηση και διάλογο επί της ουσίας και επί των πραγματικών προβλημάτων και των συνακόλουθων λύσεων.
•    Η αναδιοργάνωση του Δημόσιου Τομέα για μια δημοκρατική, σύγχρονη και αποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση
•    Η δημοκρατική και προοδευτική λύση μπορεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο με δημοκρατικούς όρους στο δημόσιο βίο της χώρας που θα αφορά τόσο στην κατάλυση μορφών ολοκληρωτισμού και αυταρχισμού που υπέστη η χώρα από τη λαίλαπα των δυνάμεων που οργάνωσαν την κρίση.
•    Ταυτόχρονα με το διαρκή ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα  σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο ενάντια στις νεοναζιστικά και νεοφασιστικά μορφώματα που αναπτύχθηκαν ξανά στη χώρα

Στο οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα που αφορά και στην ανάπτυξη:

•    Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης με άμεσα μέτρα ανακούφισης
•    Στην επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας,
•    Στην ανασύνταξη της δημόσιας υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης  και της δημόσιας παιδείας
•    Στο δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος,
•    Στη ρύθμιση του χρέους του ιδιωτικού τομέα
•    Στην ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων σε στρατηγικούς τομείς της Οικονομίας και στα δημόσια αγαθά
•    Στη νομοθέτηση κανόνων απέναντι στα καρτέλ της αγοράς και τις μονοπωλιακές πρακτικές
•    Για να υπάρξει ανάταση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και συμμετοχή σε μια ειλικρινή προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση προέχει η εφαρμογή της πρόβλεψης του Συντάγματος για δίκαιη και ανάλογη συμμετοχή των πολιτών στα βάρη. Χρειάζεται αναδιανομή του πλούτου, χρειάζεται εντιμότητα. Προς αυτή την κατεύθυνση, άμεση πρέπει να είναι η αύξηση των κατώτατων αμοιβών. Για μια ανταγωνιστική οικονομία με άμεσες επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές, χωρίς υποβαθμισμένα προϊόντα, τριτοκοσμικές αμοιβές και εφεδρείες ανέργων.
•    Στη θεσμοθέτηση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος
•    Στη σύσταση και δημιουργία Ακαδημίας της καινοτομίας, πληροφορικής, βιοτεχνολογίας, περιβάλλοντος και νέας γενιάς συστημάτων ΑΠΕ. Ένα πλέγμα συνεργασιών με ευέλικτες δομές που θα συνενώνει τα κέντρα έρευνας, τις μονάδες έρευνας των ΑΕΙ και ΤΕΙ, τις επιχειρήσεις τεχνολογίας και δικτύων και θα αποτελέσει πρότυπο και τομέα συμμετοχής στο ΑΕΠ, παράγοντα δημιουργίας πλούτου, θέσεων εργασίας και νέων προϊόντων. Αν μια φορά το κυρίαρχο θέμα είναι η ανεργία των νέων, ίσης και ανώτερης σημασίας αποτελεί το ότι η νέα γενιά τόσο για την ευημερία της χώρας συνολικά όσο και την ατομική τους πρόοδο και εξέλιξη, χρειάζεται να εργαστεί σε θέσεις οικονομίας της γνώσης. Η αναβάθμιση της χώρας που επετεύχθη σε πολλούς τομείς, όπως το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας με υψηλό επίπεδο γνώσεων, μπορεί να αποτελέσει μαζί  με τη μεταφορά πόρων προς την καινοτομία και την οικονομία γνώσης, επιλογή άμεσου, βραχυπρόθεσμου και μεσοπρόθεσμου χαρακτήρα. Η ανασύνταξη της χώρας μπορεί να στηριχθεί στην οικονομία της γνώσης και στη νέα γενιά των Ελλήνων και των Ελληνίδων που έχουν γνώσεις, που έχουν θέληση και δεξιότητες. Δεν μπορεί να στηριχθεί στη λογική του οικονομικού ντάμπινγκ της φθηνής εργασίας και των φτηνών προϊόντων.
•    Δημιουργία και θεσμοθέτηση πλαισίου αξιολόγησης όλων των επιχειρήσεων –σκελετών που έκλεισαν και ερήμωσαν τις Βιομηχανικές Περιοχές (ΒΙ.ΠΕ.) της χώρας, με σύσταση Επιτροπών Αξιολόγησης και επαναλειτουργίας χιλιάδων επιχειρήσεων τόσο από επιστήμονες και γνώστες όσο και από φορείς της Τ.Α. αλλά και από περιφερειακά ΑΕΙ και ΤΕΙ, με άμεση κινητοποίηση και των εργαζομένων ανά κλάδο και περιοχή. Προκειμένου να συγκροτηθούν τοπικές και περιφερειακές συμπράξεις έκτακτες και κατεπείγουσες. Αξιολόγηση ανθρώπινου δυναμικού συνολικά για όλες τις επιχειρήσεις. Αυτή η διαδικασία θα αφορά τόσο στον πρωτογενή όσο και στο δευτερογενή τομέα καθώς και σε δυναμικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Οι πόροι μπορούν να προέλθουν από μια αναδιάρθρωση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ ή από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
•    Στην ανασυγκρότηση και αναδιοργάνωση του αγροτικού τομέα.  Για την παραγωγή προϊόντων με προστιθέμενη αξία, με ποιότητα, με σύγχρονη μεταποίηση στη βιομηχανία και ως εκ τούτου δευτερογενή τομέα και υπηρεσίες υψηλού επιπέδου και σύγχρονα δίκτυα.


Η χώρα χρειάζεται δημοκρατική και προοδευτική λύση για την έξοδο από την κρίση. Για το σκοπό αυτό, χρειάζεται να συγκεντρωθεί μια ευρεία κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με ένα πρόγραμμα με βάση τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, που θα δίνει τη δυνατότητα για ένα εφαρμόσιμο πολιτικό σχέδιο με συνοχή και με σαφείς θέσεις που θα απομονώνει κάθε συντηρητική στρατηγική. Που θα απαντά στο «με ποιους» και στο «πώς» και που θα δημιουργεί τη βεβαιότητα στην κοινωνία για μια δημοκρατική πολιτική διακυβέρνηση.

Η συντηρητική στρατηγική που οργανώνει την έξοδο από την κρίση με ένα συγκρότημα δυνάμεων και δυνατοτήτων, επιδιώκει τη διασφάλιση και τη διαιώνιση των πολιτικών δυνάμεων που διέλυσαν τη χώρα και των συμφερόντων που επικράτησαν και στην επόμενη περίοδο στη χώρα. Οδηγώντας έτσι, σε έναν μακροχρόνιο αγώνα την πλειοψηφία του ελληνικού λαού για να διεκδικήσει δικαιώματα, δυνατότητες και προοπτική.

Για να ευοδωθεί έμπρακτα η στρατηγική του δημοκρατικού και προοδευτικού δρόμου προϋποθέτει να διευρύνουμε την προοδευτική πολιτική πλειοψηφία  ολοένα και περισσότερο στην ελληνική κοινωνία και να οδηγήσουμε τον κυβερνητικό συνασπισμό των νεοφιλελεύθερων και μνημονιακών δυνάμεων στην πολιτική ήττα.

Είναι προφανές ότι μειοψηφικές πολιτικές πόλωσης, άγονων αντιπαραθέσεων δε συμβάλλουν στη θετική εξέλιξη αλλά αντίθετα εδραιώνουν τη συντηρητική πολιτική. Η συνέχιση της αξιοποίησης της πολιτικής και κοινωνικής δυσαρέσκειας δε συντελεί στην αναγκαία διαμόρφωση συνθηκών ολοκληρωμένου πολιτικού σχεδίου για τη νέα δημοκρατική διακυβέρνηση.

Στην προοδευτική κατεύθυνση της χώρας δεν συμβάλλουν τα «δημοψηφισματικά» διλήμματα και η δημιουργία αντί-συσπειρώσεων. Δε συμβάλλουν διαιρέσεις και ρητορικές που αντί να πείθουν, ουδετεροποιούν και αποσυσπειρώνουν γνήσιες κοινωνικές δυνάμεις. Και πάντα ιστορικά ενίσχυαν και ισχυροποιούσαν τις επιδιώξεις της Δεξιάς. Όπως επίσης, δε συμβάλλουν και πρακτικές συγκρότησης μετώπων χωρίς συνεκτικές πολιτικές, που να πατούν στερεά στο έδαφος πραγματικών λύσεων για την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα.

Η χώρα και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σημείο που χρειάζονται πρωτίστως, δημοκρατικές και προοδευτικές λύσεις και δευτερευόντως αναμετρήσεις.

Θέση μας είναι η ενότητα του λαού στη βάση και η δημοκρατική συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα που να βασίζεται σε σαφή πολιτικό σχέδιο για τη χώρα. Σε κοινές θέσεις και λύσεις για την έξοδο από την κρίση, για την ανασύνταξη της ελληνικής κοινωνίας και την ανάταξη της οικονομίας σε σταθερή και προοδευτική κατεύθυνση με δικαιοσύνη, αλληλεγγύη για τις νέες και τους νέους, για τους ανέργους, για τους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται από την φτώχεια. Για να οργανώσουμε ξανά σε παραγωγική, δημοκρατική κατεύθυνση και σε ελπιδοφόρα πορεία, ένα δημιουργικό μέλλον για την Ελλάδα.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ιδρύσαμε ως δημοκρατική και προοδευτική έκφραση απέναντι στην κρίση αλλά αποτελεί στρατηγική επιλογή να αναπτυχθεί και να συμβάλλει τόσο στην ανάπτυξη και τη διεύρυνση της βάσης του με αποκορύφωμα τις Εθνικές Εκλογές καθώς επίσης, και στη διαμόρφωση των πολιτικών όρων διακυβέρνησης της χώρας σε δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση:

• για την πολιτική ήττα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής
• για την επιστροφή στην πολιτική και την οικονομία
• για την  ανάκτηση της κυριαρχίας και της ισοτιμίας της χώρας,
• για την δημοκρατική λύση και για την προοδευτική έξοδο από την κρίση
• για την αυτονομία της πολιτικής
• για την λαϊκή κυριαρχία,
• για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και
• για την κοινωνική απελευθέρωση.


Κύρια κατεύθυνση μας αποτελεί η θέληση των Ελλήνων πολιτών για επιστροφή στην ομαλότητα. Η επόμενη μέρα αποτελεί τη βάση των θετικών επιδιώξεων και για τη χώρα με βάση τις πραγματικές δυνατότητες και της εξόδου από το φαύλο κύκλο της κρίσης, το φαύλο κύκλο της λιτότητας της ύφεσης και της ανεργίας, προοπτική για ένα καλύτερο αύριο.

Έχουμε τη δυνατότητα ως λαός και ως χώρα να βαδίσουμε σε μια δημοκρατική και προοδευτική λύση, με σχέδιο και προοπτική.

Με γνώση, συνέπεια, αξιοπιστία.

Οι αρχές ασκούνται έμπρακτα.

Μένανδρου 54, 7ος όροφος, Αθήνα
Τηλ. Επ. 2105274641 2105247594
Email: socialistparty.gr@gmail.com
Site: www.socialistparty.gr

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Δήλωση του Στέφανου Τζουμάκα στην Τηλεόραση του ΑΝΤ1, 25 Μαΐου 2014.

Δήλωση του επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Στέφανου Τζουμάκα στην Τηλεόραση του ΑΝΤ1 για το διακύβευμα των Ευρωεκλογών, 25 Μαΐου 2014.