Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου Σοσιαλιστικού Κόμματος ενόψει της νέας Συμφωνίας





22 Ιουνίου 2015


Καμία πλευρά δεν έχει την παρούσα περίοδο επιδίωξη για ρήξη. Ούτε το Διευθυντήριο της Ευρωζώνης που ασκεί πολιτική κυριαρχίας και επιβολής όρων, ούτε και η Κυβέρνηση που επιδιώκει έναν συμβιβασμό. Κάθε άλλη συζήτηση επ’ αυτού, εξυπηρετεί συμφέροντα ή αφορά επιτήδειους.

Οι μειοψηφικές πολιτικές πόλωσης και οι τακτικές εντυπώσεων κρίνονται από την ουσία και όχι από τις απειλές χωρίς αντίκρισμα και τις πρακτικές συσπείρωσης-αντισυσπείρωσης. Η χώρα χρειάζεται μια κουλτούρα προοδευτικής πολιτικής διακυβέρνησης στη βάση της πλειοψηφίας. Και  πλευρές αυτής της αντίληψης είναι η απομόνωση των κύκλων και των αντιλήψεων που προκαλούν την αβεβαιότητα και την αστάθεια, στοιχεία που πάντα αποτελούσαν το έδαφος εκμετάλλευσης τους από  συντηρητικές δυνάμεις.

 Η Κυβέρνηση θα πρέπει να μεταβάλλει τη στρατηγική της και να στραφεί από τη δημοσιονομική καθήλωση στην αντιμετώπιση της διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας και στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Ήδη με την παράταση των διαπραγματεύσεων έχει επέλθει περαιτέρω βλάβη στην πραγματική οικονομία και στην κοινωνία.


Η Ευρωζώνη είναι σε κρίση εξαιτίας των στρατηγικών του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας. Είναι σε ύφεση, σε ανεργία και σε φτώχεια. Η Ε.Ε. έχει επίσης, σοβαρά θέματα στρατηγικού χαρακτήρα με τους συμμάχους της και έναντι των ανταγωνιστών της. Λόγω της αποτυχίας του δημοσιονομικού προγράμματος και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μνημονίων επιδιώκουν να επιβάλλουν στην Ελλάδα μια δήθεν διορθωτική πολιτική που όμως θα εκφράζει ιδεολογικά, πολιτικά και οικονομικά την κυριαρχία της δημοσιονομικής στρατηγικής επί της Οικονομίας, γνώριμη πολιτική του νεοφιλελευθερισμού που διέπει την πλειοψηφία των ηγεσιών της Ε.Ε.

Αυτή η τεχνητή διόγκωση και η παρουσίαση της δημοσιονομικής κατάστασης της Ελλάδας ως το δήθεν μείζον ζήτημα στην Ε.Ε. είναι μια καιροσκοπική επιλογή ηγεσιών πολύ κατώτερων των περιστάσεων που θέλουν να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα χρηματοπιστωτικά, τραπεζικά, επιχειρηματικά και με την πρωτοκαθεδρία του γερμανικού ηγεμονισμού.

Τα αδιέξοδα και οι αντιφάσεις της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της Ε.Ε. θα έχουν διάρκεια. Από τη μία εμφανίζονται τόσο οι ίδιοι όσο και πιο προκλητικά και τα δίκτυα τους στο χρηματοπιστωτικό και χρηματιστηριακό σύστημα και στα αντίστοιχα ανυπόληπτα διεθνή ΜΜΕ, ότι δήθεν η Ελλάδα απειλείται με έξοδο από το ευρώ και από την άλλη, είναι χαρακτηριστικές οι διατυπώσεις τους για την ισχύ και το μέλλον του ευρώ και της Ευρωζώνης από την πρώτη κιόλας παράγραφο του σχεδίου  απόφασης για τη Σύνοδο Κορυφής την προσεχή Πέμπτη, 25 Ιούνιου, όπου αναφέρουν: «Το ευρώ είναι ένα επιτυχές και σταθερό νόμισμα», αναγνωρίζοντας την αύξηση της ανεργίας, την ύφεση και την ανάγκη για ένα «πολιτικό και οικονομικό σχέδιο που θα έχει μια μακροχρόνια, δίκαιη και δημοκρατικά νόμιμη βάση».

Και ενώ στην πράξη οξύνουν τις ανισότητες στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. συνολικά, στη λογική της Ένωσης των δύο ταχυτήτων, μεταξύ των προτάσεων τους επιδιώκουν την οργάνωση δράσεων «για να εξισορροπήσουν το εισόδημα φτωχότερων κρατών με τα πλουσιότερα».

Ανησυχία διέπουν και τις ΗΠΑ για τη συνεχιζόμενη κρίση στην Ευρωζώνη. Οι συνεχείς παρεμβάσεις της ηγεσίας των ΗΠΑ αποβλέπουν στο να αναδείξουν: 1. τις διαφορετικές οικονομικές επιλογές από την έναρξη της κρίσης το 2008  που συνέβαλαν με σχετική επιτυχία στην αντιμετώπιση της κρίσης σε αντίθεση με την αποτυχημένη πολιτική του σκληρού Ευρώ και του φαύλου οικονομικού κύκλου που επί μία επταετία αναπαράγεται στην Ευρωζώνη. 2. τον περιορισμό της γερμανικής κυριαρχίας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και 3. τη διασφάλιση των ενεργειακών τους συμφερόντων μέσω και ευρωπαϊκών δικτύων.

Από άποψη ουσίας, σοβαρά ζητήματα στρατηγικής για τη Δύση, για τις εν λόγω δυνάμεις αποτελούν:

Πρώτον, η Διατλαντική Ένωση ελεύθερου εμπορίου ΤΤΙΡ, που αποτελεί και το μεγάλο στοίχημα των αγορών, των πολυεθνικών κολοσσών και των δικτύων τους τόσο στο δυτικό όσο και στο υπόλοιπο κόσμο. Η Διατλαντική αυτή Ένωση ως ένωση των ΗΠΑ, του Καναδά και της Ε.Ε., επιχειρείται από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού να εξελιχθεί σε μια περαιτέρω πολιτική, πολιτιστική, οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη στα πλαίσια και του ΝΑΤΟ.

Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. έχουν ήδη επιβάλλει τη γραμμή της απομόνωσης της Ρωσίας λόγω της εμπλοκής της στο Κίεβο της Ουκρανίας από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Είναι προφανής η επιδίωξη και η διαμόρφωση όρων για ένα νέο διπολισμό απέναντι στη Ρωσία, την Κίνα και τις χώρες των Brics. Οι δυνάμεις της ειρήνης και οι δυνάμεις της συνεργασίας είναι απαραίτητο όσο ποτέ να παρέμβουν αποτρεπτικά και να δημιουργήσουν όρους ασφάλειας, αμοιβαιότητας και συνεργασίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Δεύτερον, προωθείται μια νέα κούρσα εξοπλισμών του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος προς εξυπηρέτηση ενός διττού στόχου: Αφενός, της οικονομικής εξάντλησης της Ρωσίας, λόγω της ανάγκης εφαρμογής εξοπλιστικών προγραμμάτων και από μέρους της και αφετέρου, της αναθέρμανσης των βιομηχανικών πολεμικών εξοπλισμών για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης σε μια σειρά από χώρες της Δύσης που παράγουν πολεμικό υλικό, αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η πρόσφατη εντατικοποίηση των εξοπλισμών από μέρους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Και είναι κρίσιμο θέμα για την Ευρώπη ότι δεν υπάρχει συζήτηση για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, ενόψει αυτών των αρνητικών εξελίξεων για την ασφάλεια και την ειρήνη.

Τρίτον, προωθείται μια νέα αρχιτεκτονική στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη των δύο ταχυτήτων με την οποία αποσκοπούν στο να επιβάλλουν την εμβάθυνση της Ένωσης ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη με όρους νεοφιλελευθερισμού και κυριαρχίας ορισμένων δυνάμεων και για το σκοπό αυτό σχεδιάζουν τη δημιουργία και νέων θεσμών.

Στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη επιδιώκουν να εντάσσονται χώρες που θα ανήκουν στην σκληρή «πρώτη ταχύτητα» και οι υπόλοιπες χώρες στη δεύτερη, γεγονός βέβαια που αποτελεί ήδη μια πραγματικότητα για την ίδια, ως αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόζουν όπου οι αρχές της Ε.Ε. για ισοτιμία και αλληλεγγύη έχουν κατεδαφιστεί και υποβαθμιστεί με την προετοιμασία δημιουργίας «ενός ταμείου (treasury) της Ευρωζώνης» ως «ταμείο απόρων χωρών», που θα οδηγούνται σε αποεπένδυση και σε διάλυση σημαντικές παραγωγικές, οικονομικές δραστηριότητες.

Ως εκ τούτου, πολύ «μελάνι» και αφόρητη προπαγάνδα ότι δήθεν το στρατηγικό διακύβευμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης αποτελεί το δημοσιονομικό ζήτημα της Ελλάδας, που αποτελεί ένα επιμέρους ζήτημα στην κρίση της Ευρωζώνης και στη ευρύτερη στρατηγική της Δύσης. Μια χώρα που η Οικονομία της αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ.

 Και το πολιτικό θέατρο έχει όρια. Πολιτικές ηγεσίες με το δημόσιο λόγο τους απαξιώνουν κάθε έννοια της Πολιτικής, καταφεύγοντας σε λογικές τόσο δημόσιων εκβιασμών όσο και ανεπίσημων σε συνεργασία με διαπλεκόμενα ΜΜΕ και συστήματα διαπλοκής στο τραπεζικό σύστημα  για την λαφυραγώγηση καταθέσεων με τη μέθοδο αποσταθεροποιητικών πρακτικών και δημιουργίας αβεβαιότητας όσον αφορά τις εξελίξεις μιας διαπραγμάτευσης. Οι πρακτικές αυτές παραπέμπουν σε κοινωνίες ζούγκλας και κατάπτωσης πολιτικών ηγεσιών με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το πρόσφατο μαγνητοσκοπημένο μήνυμα του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ που υπήρξε και Πρωθυπουργός χώρας.

Η κρίση θα ταλανίζει χώρες και λαούς εφόσον οι ηγεσίες τους συνεχίζουν να επιμένουν στο συντηρητικό δρόμο των δημοσιονομικών προοπτικών, του ελλείμματος και του χρέους. Αποτελεί βέβαια, προνομιακό πεδίο των απανταχού νεοφιλελεύθερων. Για τις χώρες όμως και τους λαούς, έξοδος από την κρίση σημαίνει επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές, επιχειρήσεις, θέσεις εργασίας, προϊόντα, εξαγωγές, υπηρεσίες, καινοτομία, τεχνολογικοί εξοπλισμοί. Είναι δύο κόσμοι αντίθετοι.

Στα πλαίσια αυτά, το Διευθυντήριο της Ευρωζώνης συνεχίζει να ασκεί πολιτική ισχύος και επιβολής της δημοσιονομικής στρατηγικής απέναντι στην Οικονομία και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αυτό έχει αποδειχθεί ότι συνιστά μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν υπάρχει Ευρωζώνη που να διέπεται από αρχές και Συνθήκες. Δεν πρόκειται πλέον για Ένωση αλλά για Κυβερνήσεις που κυριαρχούν και ασκούν πολιτικές που απέχουν από τις αρχές της Ε.Ε., που μετέρχονται όλα τα μέσα επιστρατεύοντας και το οπλοστάσιο της φαιάς προπαγάνδας και του εκφοβισμού ως εάν να απευθύνονταν σε υπηκόους και όχι σε πολίτες. Προβαίνουν δε ακόμη και στη δημιουργία πολιτικών κρίσεων, αποσταθεροποίησης Κυβερνήσεων, οικονομιών και εμπιστοσύνης καταθετών και επενδυτών.

Υπό αυτό το καθεστώς οι Κυβερνήσεις του μονόδρομου και των μνημονίων της τελευταίας 5ετίας στην Ελλάδα οδήγησαν σε διάλυση τη χώρα και ορισμένες δυνάμεις εξ αυτών με πρωτοφανή θρασύτητα εμφανίζονται ως κήνσορες προσπαθώντας να αποσιωπήσουν τις ευθύνες τους, παριστάνοντας ότι ζούμε σε χώρα «λωτοφάγων». Οι δυνάμεις που οδήγησαν τη χώρα στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα είναι σε ανοιχτή σύμπραξη και επικοινωνία με τους ομοϊδεάτες τους στην Ε.Ε. Είναι εμφανή τα δίκτυα και οι δυνάμεις που συνδέονται με ορισμένες όψεις της Οικονομίας, χρηματοπιστωτικός τομέας, τράπεζες αλλά και επιχειρηματικοί όμιλοι που επιδιώκουν τη διατήρηση της υποτίμησης των δυνάμεων της εργασίας.

Η Κυβέρνηση του Α. Τσίπρα επιδιώκει μέσα από τη μέχρι τώρα διαπραγμάτευση μια συμφωνία όπου η χώρα θα εξασφαλίσει ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα και χρηματοδότηση των αναγκών του Δημοσίου, ιδιαίτερα όσον αφορά την εκπλήρωση δανειακών υποχρεώσεων. Η επιμονή της Κυβέρνησης θα έπρεπε να αφορά στα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που απώλεσε η χώρα και οι πολίτες από την νεοφιλελεύθερη επιδρομή της 5ετίας και ένα σχέδιο αποζημίωσης επ’ αυτών.  

Από τις εξελίξεις είναι προφανές ότι δεν υπάρχει πλαίσιο αρχών Ευρωζώνης αλλά απαιτήσεις Κυβερνήσεων, οι οποίες επιδιώκουν να επικρατήσουν πάνω σε μια αποτυχημένη πολιτική στη λογική του μονόδρομου και της κυριαρχίας.

Η στρατηγική διαπραγμάτευσης της Κυβέρνησης εδώ και ένα 5μηνο εντάσσεται  στη συντηρητική στρατηγική της δημοσιονομικής σταθερότητας των αντίπαλων Κυβερνήσεων στην Ευρωζώνη. Μια προοδευτική στρατηγική πρώτα από όλα προτάσσει την πραγματική Οικονομία, τις επενδύσεις, την ανάπτυξη, την παραγωγική βάση. Αυτή τη στρατηγική που αντιμετωπίζουν με εχθρότητα Κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Με την στρατηγική της λιτότητας δεν υπάρχει λύση. Η κρίση θα συνεχίζεται. Η λύση θα προέλθει μόνο με την ήττα αυτή της πολιτικής. Με την ήττα της λιτότητας, με την ήττα του νεοφιλελευθερισμού. Μέχρι την επιτυχή έκβαση αυτής της προσπάθειας, θα υπάρξουν μεταβατικές συμφωνίες. Και πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.

Από άποψη ουσίας και τακτικής δεν μπορεί να διογκώνεται ένα θέμα που αφορά τη συντηρητική πολιτική. Αποπροσανατολίζει τις προοδευτικές δυνάμεις. Δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «μητέρα όλων των μαχών», το δημοσιονομικό ζήτημα.

Οι μειοψηφικές πολιτικές πόλωσης και οι τακτικές εντυπώσεων κρίνονται από την ουσία και όχι από τις απειλές χωρίς αντίκρισμα και τις πρακτικές συσπείρωσης-αντισυσπείρωσης. Η χώρα χρειάζεται μια κουλτούρα προοδευτικής πολιτικής διακυβέρνησης στη βάση της πλειοψηφίας. Και  πλευρές αυτής της αντίληψης είναι η απομόνωση των κύκλων και των αντιλήψεων που προκαλούν την αβεβαιότητα και την αστάθεια, στοιχεία που πάντα αποτελούσαν το έδαφος εκμετάλλευσης τους από  συντηρητικές δυνάμεις

Είναι άλλωστε, κοινός τόπος ότι το σύστημα διαπλοκής και επιχειρηματικοί κύκλοι τόσο με την ανοχή όσο και με τη σύμπραξη Κυβερνήσεων σχεδόν για τρεις δεκαετίες επέβαλαν να μην ανοίγει καμιά δημόσια συζήτηση στη χώρα για την πραγματική Οικονομία.

Προφανείς οι λόγοι και κυρίως να μην γίνεται αναφορά στο ετήσιο παραγόμενο πλούτο, στη διανομή του, στη φοροδιαφυγή και στη μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών. Αντίστοιχα, εξέτρεπαν τη συζήτηση στα δημοσιονομικά με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί διαχρονικά η πεποίθηση ότι τα δημοσιονομικά είναι το πρόβλημα της ελληνικής Οικονομίας. Οι εν λόγω κύκλοι του «δημοσιονομικού στρατοπέδου» είχαν και έχουν συμμάχους και στα Πανεπιστήμια και στα οικονομικά επιτελεία των περισσότερων κομμάτων, ως θιασώτες του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημόσιου χρέους και όχι της πραγματικής Οικονομίας και της ανάπτυξης της χώρας. 

Η Κυβέρνηση θα πρέπει να μεταβάλλει τη στρατηγική της και να στραφεί από τη δημοσιονομική καθήλωση στην αντιμετώπιση της διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας και στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Ήδη με την παράταση των διαπραγματεύσεων έχει επέλθει περαιτέρω βλάβη στην πραγματική οικονομία και στην κοινωνία.

Η στροφή αυτή θα αποτελέσει θετική εξέλιξη για τη χώρα. Με κυρίαρχες τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις στην Ε.Ε., από το περιεχόμενο της συμφωνίας θα κριθεί αν θα είναι αμοιβαία επωφελής ή θα αποτελεί μια ετεροβαρή συμφωνία με πολιτικές λιτότητας.

Οι πρόσφατες προτάσεις περί της εκχώρησης της συλλογής των εσόδων του κράτους σε μια Ανεξάρτητη Αρχή Φόρων και Τελών καθώς και ο διαρκής έλεγχος του προϋπολογισμού από ένα ανεξάρτητο από την Κυβέρνηση, Δημοσιονομικό Συμβούλιο που θα έχει τη δυνατότητα να προβαίνει σε οριζόντιες περικοπές, είναι αντίθετες με τις αρχές της λαϊκής κυριαρχίας και της δυνατότητας πολιτικής διακυβέρνησης της χώρας. Όταν μια Κυβέρνηση της Ευρωζώνης παίρνει μέρος σε διαπραγματεύσεις είναι απαράδεκτο Υπουργοί της να καλούν την Καγκελάριο της Γερμανίας να αποφασίσει, καταλύοντας περαιτέρω αυτό για την ανάκτηση του οποίου αγωνιζόμαστε, της πολιτικής ισοτιμίας δηλαδή της χώρας.

Η παράταση των διαπραγματεύσεων στο συντηρητικό, δημοσιονομικό πεδίο ασφαλώς και αποτελεί μέθοδο κύκλων στην Ευρωζώνη αλλά ευθύνεται και η ελληνική Κυβέρνηση που έπρεπε να είχε καθαρίσει ήδη το τοπίο με μια μεταβατική συμφωνία καθότι η κρίση θα συνεχιστεί.

Η ανεργία και η οικονομική δυσπραγία εκτεταμένων στρωμάτων στην ελληνική κοινωνία που εντείνεται και από την παράταση των διαπραγματεύσεων, δεν αποτελεί θετική εξέλιξη.

Τη δε αβεβαιότητα που διαπερνά την ελληνική κοινωνία επιδιώκουν να αξιοποιήσουν οι δυνάμεις της συντήρησης για τη δημιουργία μετωπικών σχημάτων προκαλώντας και το γέλωτα με όχημα τη δήθεν διακινδύνευση της προοπτικής και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας. Είναι προφανές ότι θα είναι διαρκής ο αγώνας για την απομόνωση των δυνάμεων του μονόδρομου στις οποίες κυριαρχούν δίκτυα με επιδιώξεις αναχρονιστικές και ιδιοτελείς.

Το ευρωπαϊκό περιτύλιγμα αποτελεί το πρόσχημα προκειμένου να ανακάμψουν και να αποσιωπήσουν τις ευθύνες τους για τη διάλυση της χώρας. Μία από τις επιδιώξεις του ήταν και είναι η επιδίωξη της πόλωσης με συσπείρωση και αντί- συσπείρωση για να συσκοτίσουν την ουσία των καταστροφικών  πολιτικών του μνημονιακού μετώπου.

Μέλη της Κυβέρνησης δεν μπορεί να προβαίνουν σε απειλές και διλήμματα περί εκλογών και δημοψηφίσματος, η χώρα χρειάζεται μεταβατικές συμφωνίες στη βάση του συσχετισμού δυνάμεων όσον αφορά τη σχέση της χώρας με την Ε.Ε. αλλά και η χώρα χρειάζεται ένα μεταβατικό πρόγραμμα ανασύνταξης, τουλάχιστον διετίας.

Καμία πλευρά δεν έχει την παρούσα περίοδο επιδίωξη για ρήξη. Ούτε το Διευθυντήριο της Ευρωζώνης που ασκεί πολιτική κυριαρχίας και επιβολής όρων, ούτε και η Κυβέρνηση που επιδιώκει έναν συμβιβασμό. Κάθε άλλη συζήτηση επ’ αυτού, εξυπηρετεί συμφέροντα ή αφορά επιτήδειους.

Μια προοδευτική Κυβέρνηση που θέλει αλλαγές, χρειάζεται προϋποθέσεις και όχι αποτυχίες προκειμένου να οργανώσει επιμέρους και διαδοχικές ρήξεις απέναντι στη συντήρηση και να οδηγήσει τη χώρα στην παραγωγή, στην ανάπτυξη και στην εργασία. Και οι διατυπώσεις περί οριστικών λύσεων δεν ανταποκρίνονται στις παρούσες συνθήκες. Θα χρειαστούν μεταβατικές πολιτικές και μεταβατικές περίοδοι.

Οι θιασώτες των μετωπικών συγκρούσεων και ρήξεων καθώς και των οριστικών λύσεων ιστορικά έχουν ηττηθεί και στη χώρα μας και διεθνώς.

Η χώρα χρειάζεται μια σταθερά προοδευτική πολιτική που θα προωθεί αλλαγές και θα απομονώνει τη συντήρηση και τις καταστροφικές δυνάμεις του μονόδρομου, ένα σχέδιο επιμέρους και διαδοχικών ρήξεων, ένα σχέδιο για ανάπτυξη, εργασία και ανάκτηση δημοκρατικών, εισοδηματικών, εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Σε επίπεδο χώρας, η αποκατάσταση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας των πολιτών, η ανάκτηση των απολεσθέντων δημοκρατικών, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και εισοδηματικών απωλειών της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, απαιτεί μακροπρόθεσμη συλλογική προσπάθεια.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο επίσης, ανάκτηση της αυτονομίας της πολιτικής που θα απαλλάξει την ΕΕ από το ΔΝΤ και την νεοφιλελεύθερη επικυριαρχία και θα συμβάλλει στη θεσμοθέτηση ενός Ευρωπαϊκού νομισματικού μηχανισμού, αμοιβαιοποίησης του χρέους, εισαγωγής του θεσμού των ευρωομολόγων, μιας κοινής τραπεζικής αρχής και εγγύησης των καταθέσεων και μιας κοινά αποδεκτής δημοσιονομικής  πολιτικής με βάση τις πραγματικές δυνατότητες των χωρών-μελών της Ε.Ε. και με αντίστοιχες μεταβιβάσεις από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές, απαιτεί μακροπρόθεσμη συλλογική προσπάθεια των προοδευτικών δυνάμεων πανευρωπαϊκά.

Η διένεξη θα είναι διαρκής και μακροπρόθεσμη. Για να χτίσουμε μια προοδευτική Ε.Ε. χρειάζονται καταρχήν, προοδευτικές Κυβερνήσεις

Η χώρα και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σημείο που χρειάζονται πρωτίστως, δημοκρατικές και προοδευτικές λύσεις και για μια ελπιδοφόρα πορεία.




Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Στέφανος Τζουμάκας για την Υπογραφή της Συμφωνίας & τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

20 Φεβρουαρίου 2015

Μετά τη θέση μου στις 11 Φεβρουαρίου ότι θα υπογραφεί συμφωνία, επανερχόμαστε σήμερα ύστερα από την κακότεχνη και αφόρητη κινδυνολογία των κερδοσκόπων και των φιλικών ΜΜΕ για να επαναβεβαιώσουμε τη σωστή εκτίμηση μας ότι συμφωνία θα υπάρξει. Επίσης, μια κατ’ αρχήν προσέγγιση σχετικά με το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Α. Όσον αφορά στη μεταβατική πρόταση της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα στην Ευρωζώνη, ασφαλώς και έχουν σημασία πρώτον, ότι αποτελεί μεταβατική πολιτική και δεύτερον, ότι ορισμένες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στην Ευρωζώνη, οχυρώνονται πίσω από το μανδύα των δανειστών γιατί θέλουν να διασωθούν πολιτικά και επέλεξαν τη γνωστή η πολιτική των τελεσιγράφων
Τα κρίσιμα θέματα που έθετε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά ήταν τρία:
1. Διαγραφή ενός μέρους του δημόσιου χρέους. Τώρα υποχωρεί και αποδέχεται μεταβατικά μια άλλη συζήτηση. Η κυβέρνηση εδραίωσε συμμαχίες –τόσο στην Ευρωζώνη, όσο και διεθνώς- κατά της στρατηγικής της λιτότητας που εκπορεύεται από το Βερολίνο, με βλαπτικές συνέπειες τόσο για τη χώρα αλλά και για τη οικονομία της Ευρωζώνης καθώς και σε διεθνή κλίμακα.
Ωστόσο δεν απέκτησε συμμαχίες όσον αφορά στη διαγραφή ενός μέρους του χρέους ή αναδιάρθρωσής του. Η νέα συζήτηση ίσως περιλάβει την ελάφρυνση εξυπηρέτησης του χρέους ή την επιμήκυνση, πράγμα που θα συμπεριελάμβανε την ονομαστική μείωση της αξίας των τίτλων και αυτή η εξέλιξη θα αποτελούσε έμμεση διαγραφή.
2. Επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης που υπέγραψε η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το 2010, με βάση το αγγλικό δίκαιο. Από τη σύμβαση αυτή υποχρεώθηκε η χώρα να απολέσει την ισοτιμία της και να υποστεί ταπείνωση, δύο μνημόνια και ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, που διέλυσαν την ελληνική οικονομία και κοινωνία.
Τα εν λόγω πλαίσια αποτελούν την επιτομή της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού, που επέφεραν τη καταστροφή του 1/3 του εθνικού πλούτου, τα λουκέτα, τη φτωχοποίηση και τη διάλυση. Τώρα η κυβέρνηση Α.Τσίπρα ζητάει μεταβατικά τη παράταση της δανειακής σύμβασης - για έξη μήνες . προκειμένου να καταθέσει νέο πρόγραμμα.
3 Μη αναγνώριση του προγράμματος, δηλαδή των μνημονίων, ως παραγώγων της δανειακής σύμβασης. Τώρα πιέζεται με κρίση ρευστότητας μετά την 28 Φεβρουαρίου 2015- και ζητάει και τη παράταση και του προγράμματος μέχρι να υποβάλει νέο σχέδιο -συμβόλαιο με τους δανειστές. Λεόντειος θα είναι αυτή η μεταβατική συμφωνία μέχρι το οριστικό πρόγραμμα μετά το καλοκαίρι που και αυτό θα εντάσσεται στο Δημοσιονομικό πλαίσιο Σταθερότητας, ως αποτέλεσμα της δημοσιονομικής επιλογής της ηγεσίας του Συριζα. Αντί της χάραξης μιας στρατηγικής για την Οικονομία, ως κυρίαρχο και ως δευτερεύον το Δημοσιονομικό ζήτημα. Αντί για επενδύσεις προτάσσονται δημοσιονομικές λύσεις από μια ένωση νεοφιλελεύθερων και μονεταριστικών ηγεσιών που από το 2008 προτάσσουν τη δημοσιονομική ρευστότητα και το μονεταριστικό πακέτο του σκληρού νομίσματος.
Τα λέμε από το 2009. Τα ξέραμε από το πρώτο Δημοσιονομικό πρόγραμμα του Α. Παπανδρέου το 1985 που ο ίδιος αναγνώρισε ύστερα από ενάμιση χρόνο την αποτυχία του. Το ξέραμε από τον αγώνα που δώσαμε για να ανατρέψουμε το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του Κ. Μητσοτάκη το 1990-1993. Το ξέραμε από την νέα δημοσιονομική πολιτική και απειλή για ένταξη στο ΔΝΤ-και πάλι επί Α. Παπανδρέου- το 1994.
Αντιταχθήκαμε στην επιλογή του 2009 για την επιβολή ως κυρίαρχου θέματος της δημοσιονομικής απαίτησης των αγορών για το ότι δήθεν το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας ήταν το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα. Ενώ είναι βίωμα όλων μας ότι το κυρίαρχο πρόβλημα ήταν και είναι η διάλυση της παραγωγικής βάσης, η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή, η παρασιτική επέκταση του τριτογενούς τομέα των υπηρεσιών καθώς και των υποδομών που οδηγούσαν σε σταθερή αιμορραγία τα Δημόσια οικονομικά της χώρας και αποτελεί το σύμπτωμα και όχι το αίτιο.
Η Κυβέρνηση Α. Τσίπρα προκειμένου να κερδίσει χρόνο προσχωρεί στη λογική της αντιμετώπισης των όρων της δημοσιονομικής σταθερότητας με μετάθεση της αντιμετώπισης θεμάτων της πραγματικής οικονομίας και της διάλυσης της χώρας Δηλαδή, η συζήτηση να αφορά πρωτίστως τα Δημόσια οικονομικά και όχι την πραγματική Οικονομία και το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Η προτεσταντική νεοφιλελεύθερη δεξιά με βασικό εκφραστή τον Υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Β. Σόιμπλε, επέμενε να οξύνει την ένταση των σχέσεων με την Αθήνα, εμμένοντας στην αξιολόγηση και παράταση του υφιστάμενου προγράμματος σε μια γραμμή υπεράσπισης μιας αποτυχημένης πολιτικής που ήδη αμφισβητείται και εκλογικά στη Γερμανία τόσο από προοδευτικές δυνάμεις όσο και από την ανερχόμενη εκλογικά ακραία δεξιά. Μια ανοχή έναντι της Αθήνας σημαίνει έμμεση αναγνώριση της αποτυχίας και εκλογικές μετατοπίσεις σε βάρος της γερμανικής χριστιανοδημοκρατίας καθώς και υποχώρηση του γερμανικού imperium, της στρατηγικής της εδραίωσης της Γερμανικής Ευρώπης και της Φραγκφούρτης ως μιας Νέας Υόρκης, των χρηματιστηριακών συναλλαγών, της τραπεζικής ισχύος και άλλων μη παραγωγικών δραστηριοτήτων. Για τη διαιώνιση της συγκέντρωσης πλεονασμάτων σε ορισμένες χώρες, για τη προσέλκυση και καταλήστευση καταθέσεων εκατομμυρίων πολιτών σε γερμανικές, γαλλικές και αγγλικές τράπεζες, με τη διαρκή κινδυνολογία περί εξόδου από το Ευρώ. Είναι χαρακτηριστική η κινδυνολογική στάση της Βρετανικής κυβέρνησης γιατί στο Λονδίνο αναπτύσσονται συναλλαγές των αγορών, του χρηματιστήριου, των οίκων αξιολόγησης, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων που αποφέρουν σημαντικά κονδύλια στη παρασιτική οικονομία και στην αύξηση του ΑΕΠ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Απειλή για το ευρώ και την Ευρωζώνη δεν αποτελεί ο Α. Τσίπρας και η Κυβέρνησή του. Απειλή αποτελεί η νεοφιλελεύθερη, μονεταριστική και αλαζονική πολιτική της κυβέρνησης του Βερολίνου και της ΕΚΤ, της ύφεσης, της ανεργίας και του αυταρχισμού.

Η Κυβέρνηση ζητάει δύο κύρια, τη νομισματική ρευστότητα και μεταβατική πολιτική συμφωνία τεσσάρων έως έξι μηνών. Ο Σόιμπλε τα χαρακτήρισε ως Δούρειο Ίππο! Δηλαδή, ως δόλια ενέργεια επιδεικνύοντας φτηνό καιροσκοπισμό, ενώ γνωρίζει ότι η κυβέρνηση Α. Τσίπρα ζήτησε την επέκταση της δανειακής σύμβασης που αποτελεί το κυρίαρχο θέμα. Είναι προφανές ότι θα κυριαρχήσουν τα θέματα της στρατηγικής έναντι των τακτικισμών Σόιμπλε. Η συμφωνία θα είναι πολιτική. Έχουν συμφέρον από συμφωνία. Ξέρουν ότι πρώτα από όλα, θα προκαλέσουν κρίση στη δική τους πολιτική. Η γερμανική ηγεσία έχει συμφέρον από την Ευρωζώνη. Η γερμανική ηγεσία έχει συμφέρον από το ευρώ. Η Γερμανική ηγεσία έχει συμφέρον να ενσωματώσει τη δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού απέναντι στην αλαζονεία και τον αυταρχισμό της γερμανικής στρατηγικής της λιτότητας. Η Γερμανική ηγεσία έχει συμφέρον από τη προώθηση της Γερμανικής Ευρώπης, επιλογή που έχει απέναντι τις ΗΠΑ-και για αυτό η υποστήριξη στη Κυβέρνηση Α.Τσίπρα- όπως και γιατί είναι αντίθετη στη στρατηγική της λιτότητας συνολικά στην Ευρωζώνη, καθότι βλάπτονται εμπορικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ασφαλώς και θα έχει συνέπειες η μεταβατική συμφωνία. Και αποτελεί κρίσιμο θέμα να μην περιέχει στοιχεία ομηρείας για την ελληνική πλευρά. Ωστόσο τα σημαντικά θα αποτελούν τα μετά τη μεταβατική συμφωνία, για το για ποια συμφέροντα και ποιες πολιτικές θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα που θα καταθέσει η Ελληνική Κυβέρνηση που ένα σημαντικό μέρος θα επιδιώξει να ενταχθεί στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, που αποτελεί συνθήκη της ΕΕ. με ελέγχους.
Το πρώτο θέμα αφορά αν θα αποσπάσει κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για δημόσιες επενδύσεις, για αύξηση του ΑΕΠ, για παραγωγή προϊόντων, για θέσεις εργασίας. Δεύτερο θέμα αποτελεί η ρύθμιση του χρέους, η κλίμακα του πρωτογενούς πλεονάσματος καθώς και κάθε δημοσιονομικό μέτρο.

Β. Για τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η Κυβέρνηση του Α. Τσίπρα επέλεξε για Πρόεδρο ένα πολιτικό της «Καραμανλική» κεντροδεξιάς παράδοσης, μιας και αποφάσισε να είναι ο Πρόεδρος από την «άλλη πλευρά». Αυτή η επιλογή θα έχει στρατηγικές επιπτώσεις και αφορά ή στην ενσωμάτωση του προοδευτικού κινήματος ή στη συναίνεση της δεξιάς.

Ασφαλώς και υπήρχαν και άλλες στρατηγικές για προοδευτικό Πρόεδρο -αυτή ήταν και η δική μου θέση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αισθανόταν πολιτικά δυνατός για μια ανάλογη επιλογή. Ήθελε πρόσωπο που να εκφράζει δυνάμεις της Κεντροδεξιάς.

Άλλωστε και το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν περιοριστικό για μια δυνατή επιλογή. Σχεδόν το 65% του εκλογικού σώματος είναι σε άλλες παρατάξεις και συμφέροντα. Προχώρησε σε μια επιλογή της αντίθετης πλευράς. Η επίθεση που δέχθηκε η επιλογή Π. Παυλόπουλου δεν ήταν πολιτική με βάση τη πορεία της χώρας την επόμενη πενταετία, αλλά οιμωγές των ηττημένων, πρώτα από τα νεοφιλελεύθερα και νέο-δεξιά απομεινάρια όλων των αποχρώσεων της δεξιάς Σοσιαλδημοκρατίας και τμημάτων της διαπλοκής που ήθελαν τον «αργοπορημένο» υποστηρικτή του εκσυγχρονισμού Ν. Αλιβιζάτο. Σύμπασα βέβαια η ακολουθία της διαπλοκής ήθελε τον εκλεκτό της Δ. Αβραμόπουλο. Μόνιμη επωδό διαφωνίας αποτέλεσε και θα αποτελεί η ακροδεξιά.

Ο Π. Παυλόπουλος είναι αξιοπρεπής δεξιός πολιτικός. Δεν ήταν προοδευτική επιλογή ο Π. Παυλόπουλος αλλά αυτή η κριτική αφορά τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις σε σχέση με συγκρούσεις κατά του συστήματος και τις απολήξεις του και όχι τους πάσης φύσεως δεξιούς ιεροψάλτες των δυνάμεων του συστήματος, του πρώην ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, τη διαπλοκή και κάθε κουτοπόνηρο αντι-δεξιό μεν, αλλά χωμένο στο νεοφιλελευθερισμό και στο σύστημα δε.
Από την άσκηση των αρμοδιοτήτων του και από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, θα κριθεί ο νέος Πρόεδρος.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Εκτιμήσεις, αξιολογήσεις και θέσεις με βάση το δίκιο αλλά και τα συμφέροντα της χώρας.

10 Φεβρουαρίου 2015
Α) Για το πρώτο δεκαήμερο της Κυβέρνησης Α.Τσίπρα
1. Η έναρξη των διαπραγματεύσεων και η πολιτική ισοτιμία της χώρας.
Στις 28 Ιανουαρίου είχα τονίσει ότι η διαπραγμάτευση είχε αρχίσει μετά το πρώτο εκβιασμό των κερδοσκόπων, με τη πρώτη βουτιά στο χρηματιστήριο Αθηνών. Έκτοτε συνεχίζεται καθόλη τη διάρκεια των δέκα ημερών και της πρώτης φάσης των διαπραγματεύσεων τόσο από τις δημόσιες πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού, όσο και του Υπουργού των Εξωτερικών και κυρίως του Υπουργού Οικονομικών ενώ προκύπτουν τα ακόλουθα, σχετικά με τη νέα Κυβέρνηση:
Ότι έθεσε ως προϋπόθεση για κάθε συζήτηση την επανάκτηση και της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας που είχε καταλυθεί από τις Κυβερνήσεις των μνημονίων. Ο φίλος Νίκος Κοτζιάς, ετέθη στο στόχαστρο τόσο ευνόητων συμφερόντων όσο και ανόητων, ως προς τι σημαίνει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και ότι αυτό το πεδίο δεν είναι προνόμιο μόνο ορισμένων δυνάμεων. Με τη συμβολή του, η κοινή ανακοίνωση των Υπουργών Εξωτερικών για τη εμπόλεμη κατάσταση στην Ουκρανία δεν περιλαμβάνει τη δήθεν διαβούλευση και απόφαση των 28 ηγετών, δεν περιλαμβάνει τρίτο γύρο κυρώσεων παρά μόνο παράταση των ήδη υφιστάμενων έως το Φθινόπωρο, δεν περιλαμβάνει κυρώσεις για Ρώσους πολίτες παρά μόνο για πολίτες των υπό απόσχιση περιοχών, συμπεριλαμβάνει δε και πρόνοιες για τις μειονότητες.
Το σημαντικότερο ήταν η παρέμβαση της ελληνικής πλευράς:
α) Για την αποτροπή σχεδίων του νέο-μακαρθισμού των ΗΠΑ που αφορούν την απομόνωση της Ρωσίας σε μια λογική ενός νέου ψυχρού πολέμου και
β) Για νέες πρωτοβουλίες με την σύμπραξη του ΟΗΕ, της ΕΕ και του ΟΑΣΕ για αποφάσεις και μέτρα που θα συμβάλλουν σε μια πανευρωπαϊκή ασφάλεια. Η κρίση εξετάστηκε σε κοινή συνάντηση Β. Πούτιν, Α. Μέρκελ, Φ. Ολάντ στη Μόσχα. Οι διαφορές οδήγησαν μέχρι και στη μη έκδοση κοινού ανακοινωθέντος. Κα η υπόθεση θα επανέλθει σήμερα ως κύριο θέμα στην Ουάσιγκτον ανάμεσα στον Μπ. Ομπάμα και την Α. Μέρκελ.
2. Η επίσκεψη Σούλτς στην Αθήνα περιείχε και στοιχεία τόσο δημοσιοποίησης υποδείξεων στο Πρωθυπουργό όσο και απαράδεκτης επέμβασης στο πως και με ποιες συμμαχίες συγκροτείται μια Κυβέρνηση χώρας της Ε.Ε. Δεν ξέχασε ότι είναι δεξιός σοσιαλδημοκράτης και ήθελε το Ποτάμι, ένα προσωποπαγές κόμμα, γνωστό απολογητή των εγχώριων και όχι μόνο συμφερόντων. Ωστόσο, ως παλιός καλός βιβλιοπώλης και παλιά δήμαρχος μιας κωμόπολης έξω από το Άαχεν, δεν έχει ενστερνιστεί ακόμα τι σημαίνει μια κυρίαρχη χώρα.
3. Η Ευρώπη είχε ηγέτες όπως ο Ντεγκώλ, ο Αντενάουερ, ο Μιτεράν, ο Μπράντ. Θα ήταν αδιανόητο να τους βλέπαμε σε ένα μπιστρό ένα βράδυ στο Στρασβούργο προκειμένου να συζητήσουν για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη νέα Κυβέρνηση της Ελλάδας, όπως έπραξαν πρόσφατα οι Μέρκελ και ο Ολάντ. Κατάπτωση ηγετών, παρακμή της πολιτικής, έναντι των κερδοσκόπων και των χρηματοπιστωτικών κύκλων καθώς και μιας επιχειρηματικής τάξης που πρόσκαιρα πλουτίζει πάνω σε μια ζώνη, με μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση. Να θυμηθούμε τι υποστήριζαν όταν επέβαλαν εκβιασμό στη χώρα γιατί βρήκαν εκβιαζόμενους. Τι έλεγαν: Να απομονώσουμε την Ελλάδα για να μη μεταδοθεί η κρίση στην Ευρωζώνη. Τώρα προέχει το πώς θα διασωθούν πολιτικά, από μια γενίκευση της δυσαρέσκειας εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών για μια ήδη αποτυχημένη πολιτική μέσω μεθοδεύσεων και εκβιασμών. Τώρα επιδιώκουν να απομονώσουν απροσχημάτιστα- για πολιτικούς λόγους- την ελληνική Κυβέρνηση. Η ισπανική και η πορτογαλική ηγεσία θυμίζουν τις Ελληνικές μνημονιακές ηγεσίες.

Β) Οι συμμαχίες στα δύο κεντρικά ζητήματα, το χρέος και τη στρατηγική της λιτότητας και τη σκοπίμως διογκούμενη κρίση χρέους.
1. Η κυβέρνηση εδραίωσε συμμαχίες –τόσο στην Ευρωζώνη, όσο και διεθνώς- κατά της στρατηγικής της λιτότητας που εκπορεύεται από το Βερολίνο, με βλαπτικές συνέπειες τόσο για τη χώρα αλλά και για τη οικονομία της Ευρωζώνης καθώς και σε διεθνή κλίμακα.
2. Ωστόσο δεν απέκτησε συμμαχίες όσον αφορά στη διαγραφή ενός μέρους του χρέους ή αναδιάρθρωσής του. Και τίθεται θέμα να κατέλθει σε άλλη βάση, όπως ελάφρυνση εξυπηρέτησης του χρέους, επιμήκυνση -που θα συμπεριελάμβανε την ονομαστική μείωση της αξίας των τίτλων και αυτή η εξέλιξη θα αποτελούσε έμμεση διαγραφή- ανταλλαγή ομολόγων με ρήτρα ανάπτυξης κ.ο.κ. και υπό προϋποθέσεις. .
3.Η ΕΚΤ εγκαταλείποντας το προσωπείο της δήθεν ανεξάρτητης τράπεζας και επιδεικνύοντας πρωτοφανή κακή πίστη έναντι μιας κυρίαρχης χώρας, με κοινή νομισματική πολιτική, ως χώρα της Ευρωζώνης, ανακοίνωσε ότι παύει να δέχεται ως επιλέξιμα τα ελληνικά ομόλογα με βάση τα οποία οι ελληνικές τράπεζες συμμετέχουν στη κοινή τραπεζική πολιτική, ενεργοποιώντας το μηχανισμό ELA. Και με το πρόσχημα της επείγουσας δράσης όλων των εμπλεκόμενων για αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος! Και όλα αυτά ο Ντράγκι, ο οποίος πριν δύο εβδομάδες ανακοίνωσε την διάθεση ενός τρισεκατομμυρίου και διακοσίων δις ευρώ! Πολιτική και χρήμα κατά το δοκούν! Μιλάμε για σκόπιμες πρακτικές παραγόντων, προκειμένου να ασκήσουν πίεση στην Ελληνική κυβέρνηση, εν όψει της Συνόδου Κορυφής στην οποία ορισμένοι εκπρόσωποι όπως του Βερολίνου και χωρών που συνηγορούν με τη πλευρά του Βερολίνου και επιμένουν σε παράταση του υφιστάμενου προγράμματος και αξιολόγηση και σε μια νέου τύπου τρόικα καθώς και στη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων. Άλλωστε τι νεοφιλελεύθεροι θα ήταν ...
4.Η ΕΕ και η ΕΚΤ επιβάλλοντας μνημόνια και τρόικα παραβιάζει συστηματικά ευρωπαϊκές συνθήκες και είναι προφανές ότι δεν μπορεί να προχωρήσει μία Ένωση μόνο ως νομισματική ένωση, αυθαιρεσιών, εκβιασμών μέχρι και διακοπής ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος των Κρατών -Μελών. Δεν μπορεί να έχει το δικαίωμα η ΕΚΤ να χρηματοδοτεί ή όχι τράπεζες και να μην χρηματοδοτεί τα Κράτη-Μέλη, όπως ισχύει και στις ΗΠΑ. Χρειάζεται να αναθεωρηθούν συνθήκες, να περαιωθεί ή τραπεζική ένωση, να προωθηθεί η δημοσιονομική ένωση, η οικονομική ένωση, η φορολογική ένωση, η εργασιακή ένωση. Η προώθηση της αλληλεγγύης και της συνοχής με συνθήκη που θα προβλέπει τις αυτόματες μεταβιβάσεις από τις πλεονασματικές χώρες προς τις ελλειμματικές, όπως στις ΗΠΑ, η κοινή εξωτερική πολιτική, η δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία από όλους τους λαούς της ΕΕ. Είμαστε σε περίοδο πολιτικού και οικονομικού πρωτογονισμού, αν και έχουν παρέλθει 57 έτη από την Ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης.

Γ) Το δεύτερο δεκαήμερο της Κυβέρνησης: Θα κριθεί ή όχι η συνεννόηση και η αποφυγή μονομερών ενεργειών της Ελλάδας και των εταίρων, εν όψει και της Συνόδου Κορυφής, άλλα και των Συνόδων του Eurogroup μέχρι 16 Φεβρουαρίου.
Το θέμα έχει τεθεί από την ελληνική Κυβέρνηση: Μορατόριουμ και μεταβατική συμφωνία μέχρι το καλοκαίρι ή πολιτική ισχύος και νέα κρίση;
1. Οι προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού περιελάμβαναν το πολιτικό πλαίσιο της μη συνέχισης των μνημονίων, της μη αποδοχής της τρόικας και της μη υποβολής αιτήματος παράτασης καθώς και το σύνολο του προεκλογικού προγράμματος για τη δημοσιονομική πολιτική, για δημόσιες επενδύσεις, για την εισοδηματική πολιτική, για τις εργασιακές σχέσεις, για την επισήμανση άλλο αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας άλλο εκποίηση καθώς και για την επισήμανση περί αναδιάρθρωσης του χρέους αντί της απαίτησης διαγραφής ενός μέρους – ύστερα και από τη έλλειψη συμμαχιών σε επίπεδο κορυφής, για τη διαπλοκή της εγχώριας άρχουσας τάξης, για κανόνες στα ΜΜΕ, για τη παιδεία και τη κοινωνική πολιτική για τη κυριαρχία της χώρας με βάση το Σύνταγμα.
2. Η μνημονιακή αντιπολίτευση: έθεσε προϋποθέσεις στήριξης της διαπραγμάτευσης όπως:
- ναι στο αίτημα του Βερολίνου για παράταση του ήδη μνημονιακού προγράμματος
-όχι στη διαγραφή χρέους, ναι στη διευθέτηση χρέους
–ναι στη διαφοροποίηση Βαρουφάκη - και στη βουλή στις 9 Φλεβάρη - για την εφαρμογή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων του 70% των μνημονιακών επιταγών
- ναι στη αποκλιμάκωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, ναι σε νέες πολιτικές της Κυβέρνησης για φοροδιαφυγή κο.κ.
3. Η συνάντηση Ομπάμα – Μέρκελ έχει εκτεταμένη ατζέντα. ΟΙ ΗΠΑ έχουν μεγαλύτερης κλίμακας επιδιώξεις, όπως :
α). να υπογραφεί εντός του 2015 η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων ανάμεσα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ που θα ωφελεί τις πολυεθνικές για τη διακίνηση αδασμολόγητων προϊόντων και θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη εμπορική συμφωνία διεθνώς καθώς και ανταγωνιστική προς τις αναδυόμενες οικονομίες. Ήδη η ΕΕ υπέγραψε ανάλογη συμφωνία με το Καναδά. Και είναι γνωστές οι αντιρρήσεις πολιτικών δυνάμεων και στο Ευρωκοινοβούλιο και σε εθνικά Κοινοβούλια και σε Κυβερνήσεις.
β). Να εξοπλισθεί η Ουκρανία και επίσημα από το ΝΑΤΟ – καθότι ανεπίσημα ήδη εξοπλίζεται από ορισμένες χώρες του ΝΑΤΟ- η εν λόγω επιλογή συντελεί και στην αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής τόσο της Γερμανίας, όσο και της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, με τη αύξηση παραγωγής πολεμικού υλικού. Ήδη, η Μέρκελ προ μηνών είχε τονίσει την ανάγκη αύξησης του εξοπλισμού των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Ωστόσο, για τις ΗΠΑ είναι ζωτικής σημασίας η οικονομική ανάκαμψη, με την ένταση παραγωγής πολεμικού υλικού από τις εταιρίες του στρατιωτικού και βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ που προώθησε ήδη και την αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων στο ΝΑΤΟ, αλλά και το εμπόριο όπλων σε πολλές Κυβερνήσεις χωρών που προωθούν ένοπλες συγκρούσεις. Ο κίνδυνος για ένα διαρκή ανορθόδοξο πόλεμο στην ανατολική Ευρώπη μπορεί να αποσταθεροποιήσει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, ύστερα από 70 και πλέον χρόνια ειρήνης. Να σημειώσουμε εδώ ότι η επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στη Κύπρο, πέραν από τη θετική στάση του προέδρου Αναστασιάδη για τα κοινή και αμοιβαία στάση των δύο χωρών στα όργανα της Ευρωζώνης, ανέδειξε για μια ακόμη φορά και τη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αυτή τη κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, η Τουρκία έχει σύμμαχο τις ΗΠΑ, οι οποίες επιδιώκουν ενδυνάμωση των σχέσεων με τη Τουρκική ηγεσία λόγω της στάσης τόσο στην κρίση στη Συρία και το Ιράν όσο και την επαμφοτερίζουσα πρακτική της στη διευκόλυνση δικτύων της τζιχάντ.
γ). Να συντονίσουν κοινές επιδιώξεις εν όψει της προσεχούς συνόδου της ομάδας των 20 πιο αναπτυγμένων χωρών στη Κωνσταντινούπολη, για την αντιμετώπιση της κάμψης της οικονομίας σε παγκόσμια κλίμακα, για τη κρίση στην Ουκρανία, για τη κοινή στάση των δυτικών χωρών σε βάρος των χωρών των αναδυόμενων οικονομιών μέσω των όρων του εμπορίου, των συναλλαγματικών συναλλαγών εκτός δολαρίου και ευρώ, της μεθοδευμένης πτώσης των τιμών του πετρελαίου, για τις σχέσεις Δύσης –Ρωσίας, για τη στρατηγική της λιτότητας στην Ευρωζώνη και το ελληνικό ζήτημα. Η μεγάλη εικόνα αφορά σε θέματα διεθνούς ισχύος και ανταγωνισμού και η πλευρά του «Διευθυντηρίου» της Ευρωζώνης δεν έχει στρατηγικό συμφέρον μιας περαιτέρω έντασης της κρίσης στην Ευρωζώνη με αφορμή το ελληνικό ζήτημα. Η υπερ-προβολή της κρίσης χρέους που αποτελεί ένα επί μέρους ζήτημα, εξυπηρετεί τη διεθνή, την ευρωπαϊκή και την ελληνική κλεπτο-κρατία. Η κρίση είναι δομική και θα συνεχισθεί με τη νεοφιλελεύθερη εμμονή της ευρωπαϊκής δεξιάς με ύφεση, από-επένδυση, αποπληθωρισμό και ανεργία.
4. Με βάση τη κυβερνητική θέση τρόικα τέλος, μνημόνιο τέλος, η Κυβέρνηση προέβαλε βραχυπρόθεσμο σχέδιο –συμφωνία γέφυρα - που θα περιλαμβάνει τη δυνατότητα να εκδώσει έντοκα γραμμάτια του δημοσίου πλέον των 15 δις που θα αγοράσουν οι ελληνικές τράπεζες με την εγγύηση της ΕΚΤ, θέτοντας τέρμα στη συζήτηση για αξιολόγηση και παράταση του υφιστάμενου προγράμματος. Το εν λόγω μεταβατικό σχέδιο προτείνεται ως μορατόριουμ, μια πάγια πρακτική στις διεθνείς σχέσεις κατά την οποία καμία πλευρά δεν θα πράττει μονομερώς, μέχρι μια οριστική νέα συμφωνία τον Ιούνιο, που θα περιλαμβάνει –στα πλαίσια του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας - δημοσιονομικά μέτρα, αντιμετώπιση του ασφαλιστικού καθώς και μεταρρυθμίσεις και μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, αλλαγές στη δημόσια διοίκηση καθώς και μια νέα θεώρηση λύσεων για ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο. Θεωρώ ότι η συστηματική προβολή- από τον Υπουργό των Οικονομικών- του πακέτου των δημόσιων οικονομικών, ως το καθοριστικό ζήτημα στις διαπραγματεύσεις, δηλαδή το χρέος, το πλεόνασμα και ο αποπληθωρισμός μεταθέτει το πραγματικό πρόβλημα της χώρας που είναι η επείγουσα ανάγκη για δημόσιες επενδύσεις, η ανάταξη της διαλυμένης παραγωγικής βάσης και η αύξηση του ΑΕΠ καθότι η χώρα υπέστη πρωτοφανή μείωση του εθνικού πλούτου, λουκέτα, ανεργία και φτώχεια. Και δεν χρειάζεται η χώρα την εργαλειοθήκη των νεοφιλελεύθερων πακέτων του ΟΟΣΑ που ήδη προσκάλεσε ο Υπουργός των Οικονομικών για σύμβουλο στην Αθήνα. Το διευθυντήριο προτιμά στα πλαίσια του μονεταριστικού της πλαισίου μια δημοσιονομική συμφωνία και όχι μια υποστήριξη στη πραγματική οικονομία της χώρας. Η κρίση χρέους αποτελούσε και αποτελεί τη μικρή εικόνα και το πρόσχημα για μεγάλη ανακατανομή πλούτου ανάμεσα σε χώρες της ΕΕ, σε τράπεζες, σε επιχειρήσεις και σε ολιγαρχικά συμφέροντα.
Σημείωση: Είναι ιδεολογικά και πολιτικά απαράδεκτη και καιροσκοπική στάση του πολυπράγμονα υπουργού Γ.Βαρουφάκη που έξω από αρχές επιχειρεί να ξεπλύνει το ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο της μνημονιακής βαρβαρότητας με το πρόσχημα παραχωρήσεων, προκειμένου να κλείσει η διαπραγμάτευση με τη πολιτική ηγεσία των δανειστών. Για αυτό επιδίδεται στο έργο του τιμαριούχου των μνημονίων, τεμαχίζοντας τα σε επί μέρους, κατά το δοκούν και ανάλογα με τους συνομιλητές του, όπως κάνουν όλοι οι απανταχού οπορτουνιστές. Τα περί 70% των μνημονίων ότι αποτελούσαν ωφέλεια για τη χώρα μόνο ένας τιποτόφρων μπορούσε να τα πει ή ένας κεντροδεξιός πολιτικός που επεδίωκε μέσω των μνημονιακών ρυθμίσεων τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που τις ονόμαζαν ..μεταρρυθμίσεις.. Ο Γ.Βαρουφάκης δεν ασχολήθηκε διαχρονικά:
α)Με θέματα ιδεολογικών αρχών και β)Με την οικονομία.
Τα θέματα της ατζέντας του ήταν και είναι τα δημόσια οικονομικά, τα χρηματιστηριακά, τα χρηματο-πιστωτικά. Δηλαδή το μονεταριστικό πακέτο .Αυτό που αποτελεί την ατζέντα του Ντράγκι, του Σόιμπλε και λοιπών στα παίγνια του κύκλου: έλλειμμα, χρέος, πληθωρισμός, αποπληθωρισμός, χρηματο-οικονομικά ,επιτόκια, ανταλλαγή ομολόγων, τη διαπραγμάτευση επ αυτών κλπ.
Καμία σχέση με τα πραγματικά αίτια της κρίσης,, με τη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και τα συνεπακόλουθα της.
Η εγκατάλειψη ή ο εκφυλισμός της αντι-νεοφιλελεύθερης στρατηγικής των προοδευτικών δυνάμεων δεν αφορά μόνο στο Γ. Βαρουφάκη .Ο Α. Τσίπρας, ο Γ.Δραγασάκης οφείλουν να τοποθετηθούν άμεσα . Πρόσωπα πολλά έχουν παρέλθει στην ιστορική αναμέτρηση των προοδευτικών δυνάμεων με τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα από την εποχή της Θάτσερ και του Ρήγκαν . Οι προοδευτικές δυνάμεις θα συνεχίσουν . . Έντιμη ήταν η στάση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Λαπαβίτσα που διαχώρισε τη θέση του και έχει δίκιο όχι γιατί ο Βαρουφάκης είναι εκτός γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο ισχυρισμός έχει σχετική αξία .Το καθοριστικό είναι πως τα μνημόνια :
α)Είναι αποτέλεσμα της σύμβασης με όρους αγγλικού δικαίου που κατέλυσαν την ισοτιμία της χώρας από τη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου .
β) Και το επόμενο μνημόνιο που ακολούθησε από τον Α. Σαμαρά και Β. Βενιζέλο μαζί με το μεσοπρόθεσμο, αποτελούν την επιτομή της ακροδεξιάς ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού, που επέφεραν τη καταστροφή του 1/3 του εθνικού πλούτου, τα λουκέτα, τη φτωχοποίηση και τη διάλυση.
Δ) Επίλογος: Το μνημονιακό πλαίσιο αποτελεί παρελθόν Η πλευρά της Ευρωζώνης επιμένει να οξύνει την ένταση των σχέσεων με την Αθήνα, για να μη προβεί σε περαιτέρω παραχωρήσεις που θα οδηγούσαν σε υποχώρηση του γερμανικού ιμπέριουμ, της στρατηγικής της εδραίωσης της Γερμανικής Ευρώπης και της Φραγκφούρτης ως μιας Νέας Υόρκης, των χρηματιστηριακών συναλλαγών, της τραπεζικής ισχύος και άλλων μη παραγωγικών δραστηριοτήτων. Για τη διαιώνιση της συγκέντρωσης πλεονασμάτων σε ορισμένες χώρες, για τη προσέλκυση και καταλήστευση καταθέσεων εκατομμυρίων πολιτών σε γερμανικές, γαλλικές και αγγλικές τράπεζες, με τη διαρκή κινδυνολογία περί εξόδου από το Ευρώ. Είναι χαρακτηριστική η κινδυνολογική στάση της Βρετανικής κυβέρνησης γιατί στο Λονδίνο αναπτύσσονται συναλλαγές των αγορών, του χρηματιστήριου, των οίκων αξιολόγησης, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων που αποφέρουν σημαντικά κονδύλια στη παρασιτική οικονομία και στην αύξηση του ΑΕΠ του Ηνωμένου Βασιλείου. Απειλή για το ευρώ και την Ευρωζώνη δεν αποτελεί ο Α. Τσίπρας και η Κυβέρνησή του. Απειλή αποτελεί η νεοφιλελεύθερη, μονεταριστική και αλαζονική πολιτική της κυβέρνησης του Βερολίνου και της ΕΚΤ, της ύφεσης, της ανεργίας και του αυταρχισμού.
Η Κυβέρνηση ζητάει μορατόριουμ, χρόνο και γραμμάτια του δημοσίου. Όλοι οι παροικούντες στα της Ευρωζώνης θεωρούν βέβαιη μια συμφωνία γέφυρα μέχρι να κατατεθεί το ελληνικό πρόγραμμα τόσο από την Ευρωομάδα όσο και στο Συμβούλιο Κορυφής και η συμφωνία θα είναι πολιτική, παρόλες τις μέχρι τώρα οικονομικές απειλές.
Τα σημαντικά θα αποτελούν τα μετά τη μεταβατική συμφωνία για το για ποια συμφέροντα και ποιες πολιτικές θα περιλαμβάνει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που θα καταθέσει η Ελληνική Κυβέρνηση μέχρι το καλοκαίρι που θα επιδιώξει να ενταχθεί στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, που αποτελεί συνθήκη της ΕΕ.
Το πρώτο θέμα αφορά αν θα αποσπάσει κονδύλια από την ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων για δημόσιες επενδύσεις, για αύξηση του ΑΕΠ, για παραγωγή προϊόντων, για θέσεις εργασίας. Δεύτερο θέμα αποτελεί η ρύθμιση του χρέους και η κλίμακα του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Οι εταίροι μας θέλουν μια λεόντεια συμφωνία σε βάρος της χώρας και πρώτα προέταξαν τα της μεταβατικής περιόδου ως το άπαν, με εκβιασμούς παροχής ή όχι ρευστότητας σε τράπεζες της Ευρωζώνης. Προέταξαν την δημοσιονομική πλευρά της ευρωπαϊκής οικονομίας έναντι της πολιτικής. Δεν έχουν συμφέρον να προκαλέσουν ανυπαρξία συμφωνίας. Έχουν συμφέρον από συμφωνία. Ξέρουν ότι πρώτα από όλα, θα προκαλέσουν κρίση στη δική τους πολιτική. Πολιτική θα είναι η εξέλιξη.
Η λαϊκή κυριαρχία, η δημοκρατία, δίδει δύναμη στους λαούς- και στον ελληνικό λαό αυτή τη περίοδο, καθώς και στη προοδευτική εξέλιξη. Με ενότητα γύρω από προοδευτικές επιλογές και στόχους ήδη έχει ξεκινήσει μια σημαντική προσπάθεια για τον ελληνικό λαό, για την Ελλάδα, για την Ευρωζώνη.

Ευθεία αμφισβήτηση του Βαρουφάκη από τον Λαπαβίτσα - Αφήνει αιχμές, δείχνει δυσφορία

O Λαπαβίτσας έχει δίκιο κυρίως όχι γιατί ο Βαρουφάκης είναι εκτός γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο ισχυρισμός έχει σχετική αξία. Το καθοριστικό είναι πως τα μνημόνια:

α) Είναι αποτέλεσμα της σύμβασης με όρους αγγλικού δικαίου που κατέλυσαν την ισοτιμία της χώρας από τη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.

β) Τόσο το πρώτο όσο και το επόμενο μνημόνιο που ακολούθησε από τον Α. Σαμαρά και Β. Βενιζέλο μαζί με το μεσοπρόθεσμο, αποτελούν την επιτομή της ακροδεξιάς ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού, που επέφεραν τη καταστροφή του 1/3 του εθνικού πλούτου, τα λουκέτα, τη φτωχοποίηση και τη διάλυση

Ο Βαρουφάκης το 2010 είπε πως ήταν λάθος η συνταγή! Για αυτό και τώρα επιδίδεται στο έργο του τιμαριούχου των μνημονίων, τεμαχίζοντας τα σε επί μέρους, κατά το δοκούν και ανάλογα με τους συνομιλητές του, όπως κάνουν όλοι οι απανταχού οπορτουνιστές. Ο Γ Βαρουφάκης Δεν ασχολήθηκε διαχρονικά:

α)Με θέματα ιδεολογικών αρχών και β) Με την οικονομία.

Τα θέματα της ατζέντας του ήταν και είναι τα δημόσια οικονομικά, τα χρηματιστηριακά, τα χρηματο-πιστωτικά. Δηλαδή το μονεταριστικό πακέτο .Αυτό που αποτελεί την ατζέντα του Ντράγκι, του Σόιμπλε και λοιπών στα παίγνια του κύκλου: έλλειμμα, χρέος, πληθωρισμός, αποπληθωρισμός, χρηματο-οικονομικά, επιτόκια, ανταλλαγή ομολόγων, τη διαπραγμάτευση επ αυτών κλπ.

Επαναλαμβάνω: Το 2010 είπε: Ήταν λάθος η συνταγή!

Καμία σχέση με τα πραγματικά αίτια της κρίσης,, με τη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και τα συνεπακόλουθα της.

 http://www.iefimerida.gr/news/190370/eytheia-amfisvitisi-toy-varoyfaki-apo-ton-lapavitsa-afinei-aihmes-deihnei-dysforia

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 28-1-2015

Πρωτον: Η διαπραγμάτευση άρχισε!!

Με μοχλό το χρηματιστήριο και τις ιδιωτικοποιήσεις …άρχισε η διαπραγμάτευση !!!.Τ ο χρέος σε δεύτερο φόντο !!Πρώτα οι κερδοσκοπία και το ξεπούλημα! Θα ακολουθήσουν και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους!!

Η σχεδιασμένη πτώση του ΧΑ κατά 9,24% και των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων έχει πολλές όψεις και αποτελεί μοχλό για πιέσεις οργανωμένων συμφερόντων που είχαν σχεδιάσει με τη προηγούμενη κυβέρνηση και το Βερολίνο τη λαφυραγώγηση μεγάλου μέρους του δημόσιου πλούτου της χώρας

Στο στόχαστρο οι Τράπεζες, ΟΛΠ, ΔΕΗ. Ο τραπεζικός κλάδος έχει χάσει πάνω από 7 δισ. ευρώ της κεφαλαιοποίησής του, από τη συνεδρίαση της Παρασκευής (πριν τις εκλογές), απώλεια 43,8%. -Τελευταία, η απόδοση στο 3ετές βρισκόταν στο 16,61%, στο 5ετές στο 13,26% και στο 10ετές στο 10,29%.

Τα χρηματοπιστωτικά δίκτυα ανέλαβαν ως προπομποί το ρόλο του πολιορκητικού κριού της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και το πολιτικό διευθυντήριο της αδιέξοδης πολιτικής της λιτότητας στην ΕΕ.. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσαν οι εκπρόσωποι της στρατηγικής του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου και του σκληρού ευρώ .που βάλλεται τόσο από τη χώρα του δολαρίου ΗΠΑ, όσο και από τη χώρα της λίρας . (Μεγάλη Βρετανία)

Η πτώση είναι τεχνητή, διότι δεν συνέβη κάτι αναπάντεχο, απρόσμενο. Όλα όσα αναγγέλθηκαν από τη κυβέρνηση ήταν γνωστά και προαναγγελθέντα. Απλά έστησαν το σορτάρισμα, τις πωλήσεις και μάλιστα με τεράστιους όγκους 200εκ. ευρώ !

Πολλαπλοί οι στόχοι των με αιχμή τους καζινόβιους που θεωρούσαν σίγουρη τη συνέχιση του μονόδρομου. .. Ασφαλώς και δεν είναι άσχετη με τις πιέσεις μέσα και έξω από τη χώρα και εν όψη των απεσταλμένων μεσολαβητών : όπως του προέδρου του ευρωπαικού κοινοβουλίου και του προέδρου της ευρωομαδας . σε μια προσπάθεια διερευνητικών πιέσεων και απαιτήσεων από την ελληνική κυβέρνηση.. Αποκαλυπτικός ήταν ο Γκάμπριελ Αντικαγκελάριος και υπουργός ανάπτυξης της Γερμανίας καθώς και πρόεδρος του SPD, του κόμματος της δεξιάς γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας με αιχμή το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Ο δε πρέσβυς της Κίνας, είχε σπεύσει πριν καν ορκιστεί η κυβέρνηση για να διασφαλίσει το ήδη εκποιηθέν τμήμα στο λιμένα του Πειραιά

Οι μεγάλοι, οι θεσμικοί, πέτυχαν να τρομάξουν και να, διώξουν τους μικρούς, για να τους πάρουν τα χαρτιά και στη συνέχεια να κερδίσουν από την προσεχή άνοδο. Οι ίδιοι παίκτες και οι εταιρίες τους <<αλλάζουν χέρια>>, από τη μια τσέπη στην άλλη –πάντα στην ίδια εταιρία-γράφοντας πραγματικά κέρδη από τη μια τσέπη και ζημιές για φορολογικούς, λογιστικούς λόγους από την άλλη.

Ηλίου φαεινότερο για το συνδυασμό των πολιτικών πιέσεων με ταυτόχρονη άσκηση πίεσης και στην οικονομία διότι η συνολική απώλεια των μετοχών (κεφαλαιοποίηση) είναι της τάξης των 11,8 δις. και μόνο σήμερα 5,8δις. αλλά και στη ρευστότητα των τραπεζών. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια

Παράλληλα οι νέο-ραγιάδες και οι εγχώριοι απολογητές του νεοφιλελευθερισμού κάνουν χαρές και συνεχίζουν το σπορ των εκφοβισμών στη κοινή γνώμη.

Δεύτερο: .Τα συγχαρητήρια του Ομπάμα προς το Α.Τσίπρα είχαν αποδέκτη και τη Α.Μέρκελ όσον αφορά τη ρητή θέση του Ομπάμα κατά της στρατηγικής της λιτότητας καθότι μεταξύ των άλλων συνεπειών, η μείωση των εισοδημάτων εκατομμυρίων ευρωπαίων οδηγεί τις αμερικανικές επιχειρήσεις που προωθούν τα προιόντα τους σε ευρωπαικές χώρες, στο να υφίστανται κατακόρυφη μείωση των πωλήσεων τους. Ασφαλώς η αμερικανική πλευρά, πέραν από τη μυστική διπλωματία και προς τη νέα ελληνική κυβέρνηση για το θέμα της Ουκρανίας θα επανέλθει και δημόσια, ανάλογα με τη περαιτέρω στάση της ελληνικής πλευράς

Τρίτο: Συντάκτες ΜΜΕ προφανώς με εντολή της ιδιοκτησίας ανέλαβαν να <<νουθετούν>> και να <<επαναφέρουν στη τάξη >> ορισμένους υπουργούς που είναι απρόσεκτοι, αυτονομούνται δεν εναρμονίζονται και δεν εκφράζουν τη <<μετριοπάθεια>> της ηγεσίας της κυβέρνησης Είναι σε άλλο κύκλο συμφερόντων καθότι είναι σε άλλο κύκλο συμφερόντων που δεν σχετίζεται αμεσα με τα χρηματιστηριακά και χρηματοπιστωτικά